Dwór Zagórki

Z 1529 r. pochodzi list lenny, w którym wymienia się rodzinę Boehn. Byli oni właścicielami Zagórek od 1470 r. W 1529 r. właścicielem był Georg Boehn.

Zagórki były niegdyś podzielone na dwie części. Część A w 1659 r. kupił Below. Od 1717 r. właścicielem był Felix Loren von Bahn i Joachim Felix von Below. W 1744r. „Zagórki A" kupił Georg von Boehn. Dwa lata później kupił on Zagórki B. Wówczas dwie części znalazły się ponownie własnością rodziny Boehn.

Na przełomie XIX-XX w. Zagórki dzierżawił Otto Puttkamer, który tu mieszkał. Dzierżawa trwała 30 lat. Był on synem Otto von Puttkamera, właściciela Wrzącej, którą wraz ze Zbyszewem odziedziczył po ojcu.

Na początku XIX w. właścicielem był Georg Ludwig von Boehn. W połowie XIX w. Zagórki były w posiadaniu Alexandra Boehn. Od 1882 r. majątek należał do Nikolausa Boehn, a od 1914 r. do 1945 r. do Ernsta von Boehn.

Znajdujący się w Zagórkach dwór został prawdopodobnie zbudowany w połowie XIX w. przez rodzinę Boehn.

Po zakończeniu II wojny światowej w dworze znajdowały się biura PGR-u, szkoła podstawowa, przedszkole, świetlica i mieszkania. Na początku lat 90-tych majątek przejęła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Na liście Hardowa jako najpiękniejsza i najbogatsza pod względem kompozycyjnym płyta nagrobkowa figuruje XVII- wieczny zabytek z kościoła w Kuleszewie. Przedstawia on parę małżonków von Boehn Franza i Annę (z domu von Kleist). Franz von Boehn był urzędnikiem kamery królewskiej i właścicielem m.in. wsi Zagórki.

Po jego śmierci w 1626 r., jego spadkobiercy ufundowali jemu i jego żonie nagrobek. Franz jest na nim przedstawiony w zbroi rycerskiej. W prawej dłoni trzyma rękawiczki, lewą obejmuje żonę. Anna ubrana w strój zakonny, trzyma w dłoni kołpak rycerski męża. Przed parą na uwidocznionym blacie leży Biblia. Nad nią artysta wyrzeźbił herby rodowe, a pod nią aniołki. O tym nagrobku Hardow napisał, że ma kształt rzymskiej stelli nagrobnej.

Ta osobliwa stella przetrwała zawieruchy dziejowe, później została zabrana z kościoła w Kuleszewie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Słupsku, bowiem miała być poddana konserwacji.

• Andrzej Pryszczewski, Karta Biała, 1997, www.zabytek.pl
• Świetlicka, Alicja; Wisławska, Elżbieta, Słownik historyczny miast i wsi województwa słupskiego : przewodnik bibliograficzny, Słupsk 1998.
• Nitkowska-Węglarz, Jolanta, Szukajcie pomorskich skarbów, 1998.
• Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 407–410

Opracowała: Nina Herzberg-Zielezińska

Zdjęcie:

• Andrzej Pryszczewski, Karta Biała, 1997, www.zabytek.pl