Dwory i Pałace Polski: dwór Skórzyno I historia i właściciele
Podziel się:

Pałac w Skórzynie

Poznaj niezwykłą historię dworu w Skórzynie.

  • pałac w Skórzynie

    www.zamki.rotmanka.com, autor: Włodzimierz Jacek Adamski

  • pałac w Skórzynie

    www.zamki.rotmanka.com, autor: Włodzimierz Jacek Adamski

Zapoznaj się z historią pałacu w Skórzynie

Przeczytaj więcej informacji o pałacu w Skórzynie. Poznaj jego historię. Miłego czytania!

Historia

Skórzyno wzmiankowane jest po raz pierwszy w dokumencie z 1281 roku, w którym książę Mestwin II (Mściwój) nadaje wieś dla klasztoru norbertanek w Słupsku. W 1315 roku dobra skórzyńskie zostały darowane w lenno przez margrabiego Waldemara - Kasimirowi Swenzo (Święcy). Później, tj. od początku XVI wieku, stanowiły lenno rodu von Stojentin. W dokumentach źródłowych w 1523 roku wzmiankowany jest Jurgen Stoientyn (von Stojentin).

W XVIII wieku Skórzyno było podzielone na dwie części - A i B, ale obie należały nadal do rodziny von Stojentin. W 1804 roku jako właściciel wymieniany jest Philipp von Stojentin (zmarły w 1844 roku). Jego pierwszy syn Robert zmarł w 1875 roku, a drugi - Emil - był bezdzietny. Dlatego też rodzina von Stojentin wymarła. Córka Philippa - Rosalie poślubiła Axela von Bonin i tym samym majątek przeszedł do ich rodziny. Ostatnim przedwojennym dziedzicem Skórzyna był Karl Okar von Bonin.

Pałac

Został wzniesiony w 1870 roku w stylu klasycystycznym. Jest to budynek piętrowy z czterokolumnowym gankiem, zbudowany na planie wydłużonego prostokąta.

Źródła wiedzy
  • Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 888–889.
  • Alicja Świetlicka, Elżbieta Wisławska, Słownik Historyczny Miast i Wsi Województwa Słupskiego, Słupsk 1998.
  • M. Mazur, H. Soja, Ziemia Słupska - dzieje i kultura: objaśnienia do mapy etnograficzno-historycznej powiatu słupskiego, Słupsk 2003.
  • Rejestr Zabytków Nieruchomych, stan na 01-09-2016.
  • Program opieki nad zabytkami gminy Główczyce na lata 2009-2012.

Opracowała: Nina Herzberg-Zielezińska, zdjęcia: www.zamki.rotmanka.com, autor: Włodzimierz Jacek Adamski (udostępniono za zgodą autora).


Opis z programu opieki nad zabytkami dla gminy Główczyce:

Jest on położony w środkowej części wsi, w głębi podwórza, na osi wschód zachód. Z przodu po obu stronach mieszczą się budynki gospodarcze - stajnia z oborą i stodoła. Na dziedziniec prowadzi podjazd w kształcie podkowy z kamiennym murkiem i owalnym klombem między ramionami podjazdu. Podjazd ten umożliwia komunikację z wysokim parterem. Za pałacem pozostały resztki parku. Budynek zbudowany jest na rzucie wydłużonego prostokąta, posiada podpiwniczenie o symetrycznym trzytraktowym układzie wnętrza z wzdłużną sienią rozdzielającą pomieszczenia I i III traktu (piwnica i parter). W piwnicy znajdowała się dawniej kuchnia ze stołówką dla robotników i kotłownia. Na parterze znajdowały się pomieszczenia reprezentacyjno-mieszkalne. Na piętrze - poddaszu pomieszczenia mieszkalne w wystawce nad wejściem głównym i przy ścianach szczytowych.

Gospodarcze wejścia do pałacu znajdują się w obydwu ścianach szczytowych. Główne wejście osłania czterokolumnowy portyk z balkonem i piętrowa wystawką w połaci dachu. Pierwotnie drugie wejście do pomieszczeń parteru znajdowało się od strony ogrodu. Prowadziła do nich, żeliwna, ozdobnie kręta klatka schodowa. Mur piwnic nie jest otynkowany, resztę pokryto tynkiem z szorstkim pasem tynku przy narożnikach boniowanym, nad niektórymi oknami zachowane są gzymsy. Dolna partia pałacu jest murowana z kamienia- I kondygnacja, reszta z cegły, dach krokwiowo-jętkowy, mansardowy, kryty eternitem. Okna dwuskrzydłowe, od strony ogrodu ośmiokwaterowe, od podwórza osadzono okna sześciokwaterowe. Reprezentacyjne pomieszczenia na parterze wyłożone są parkietem układanym w romby, w pozostałych są podłogi z desek, w sieni jest posadzka, zachowana jest także oryginalna klatka schodowa prowadząca z parteru na poddasze. Drzwi i odrzwia przy wejściach głównych na parterze zostały przyozdobione ryzowaniem - motywy trapezu i półkolistej rozety.

Jednym z ważniejszych zasobów jest leśny park krajobrazowy ze starodrzewiem. Park urządzono w stylu romantycznym w pierwszej połowie XIX wieku, zajmuje on powierzchnię 2 ha.