Salino jest jedną z najstarszych osad kasztelanii białogardzkiej, a później Ziemi Lęborskiej.
Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z XII wieku, kiedy to na wyspie Jeziora Salińskiego istniał gród należący do kasztelanii białogardzkiej. W dokumentach z 1268 roku wieś figuruje pod nazwą Sawulino; wówczas książę pomorski Warcisław II nadał te dobra cystersom z klasztoru w Buku. W tym samym akcie wspomniano również Michała, prepozyta Salina, który wystąpił jako świadek w procesie prowadzonym przez księcia gdańskiego Warcisława II.
Na przestrzeni wieków nazwa miejscowości ulegała zmianom, przyjmując formy: Zawolin lub Sawelin (1379), Zawoliniec (1583), Sawulina, Smulino (1648), Saulin (1652) oraz Saulino.
W 1344 roku Salino zostało przekazane przez wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Ludolpha Königa jako uposażenie szpitala Świętego Ducha w Gdańsku. Już jednak w 1378 roku szpital utracił dochody z tych dóbr, zachowując jedynie probostwo, które zamieniono na dochody z gdańskich ław mięsnych. W 1379 roku wieś wydzierżawiono Wojciechowi Czerepowi (Jerep) na prawie chełmińskim, a w 1384 roku kolejny wielki mistrz, Konrad Zölcner, uchylił tę lokację na rzecz kościoła św. Ducha.
W 1468 roku Salino znalazło się w posiadaniu Poszkowskiego z Wódki (Witków), jednak już w 1493 roku, z nadania księcia pomorskiego Bogusława X, przeszło na własność Wawrzyńca Krokowskiego. Po jego śmierci w 1507 roku dziedzicami zostali jego synowie Jan i Jerzy.
W 1494 roku Wawrzyniec Krokowski bezprawnie przejął patronat nad miejscowym kościołem. W 1528 roku ród Krokowskich przekształcił świątynię w zbór ewangelicki, siłą wprowadzając protestantyzm wśród miejscowej ludności. Spór o zwrot kościoła ciągnął się latami. Choć sąd nakazał jego oddanie szpitalowi Świętego Ducha w Gdańsku pod groźbą klątwy, wyrok został przez Krokowskich zignorowany. Nie pomogły również apele rektora uniwersytetu w Wittenberdze. Na okolicznych terenach ogłoszono ekskomunikę wobec Krokowskich, odprawiano egzorcyzmy oraz prowadzono rytuały wypędzania szatana z zamku w Krokowej. Jeden z potomków tej rodziny miał najprawdopodobniej przegrać posiadłość w karty. W 1658 roku nowym właścicielem Salina i pobliskiej Wódki (Witków) został Bonin Skolicki, który nabył je w drodze zastawu.
W 1704 roku majątek został zakupiony przez Johanna Ernesta von Rexina, generała lejtnanta wojsk koronnych (1696–1768) oraz starostę malborskiego z nominacji króla Augusta II. Po jego śmierci Salino odziedziczył syn, Michał Ernest von Rexin. W 1756 roku utworzył on majorat z dóbr Gniewino, Świchowo i Wódka, jednak Salino nie zostało do niego włączone, ponieważ już od 1748 roku było wydzierżawione rodzinie Lipińskich. Taki stan potwierdza dokument podpisany przez Fryderyka II Wielkiego 17 sierpnia 1756 roku.
W 1762 roku Salino włączono w skład wspomnianego majoratu. Kolejnym właścicielem był Franciszek Ludwik von Rexin, a następnie jego syn Karol Ludwik von Rexin, pułkownik-porucznik wojsk polskich, który posiadał także majątki w Chynowiu i Żelaźnie. Od 1829 roku właścicielem Salina był August Christoph von Rexin, oficer armii pruskiej, odznaczony Krzyżem Żelaznym I klasy. W 1844 roku doszło do połączenia majątków Wódka i Gniewino, których właścicielem był Rzeczywisty Tajny Radca Johann Friedrich Karl Alexander von Rexin. Najprawdopodobniej rezydował on w Wódce, natomiast Salino pełniło funkcję tzw. resztówki, zamieszkiwanej przez starszych i uboższych członków rodziny. Około 1890 roku na pobliskim cmentarzu wzniesiono rodzinną kaplicę Rexinów.
W 1911 roku dobra Salino i Wódka zostały sprzedane rodzinie von Krauze, która zarządzała nimi do 1945 roku.
Sklep
Ogłoszenia
