Dwór w Karlikowie

Wieś sołecka przy drodze z Rekowa Lęborskiego do Tawęcina, 150 -200 metrów na zachód od skrzyżowania. W żadnej dokumentacji nie występuje, jednak zachowały się zdjęcia dworu, które ewidentnie świadczą o jego istnieniu. Sama wieś położona jest tuż przy drodze z Rekowa Lęborskiego do Tawęcina.

Po zespole dworskim pozostała pusta działka z resztą zieleni parkowej, wzniesieniami pochodzącymi zapewne z resztek po rozbiórce dworu. Z wywiadu środowiskowego wynika, że rozebrano go w latach 1990. z powodu złego stanu technicznego ścian. Mimo chęci sąsiadów wykupienia sąsiadującej ruiny, nie było zgody na sprzedaż w ręce prywatne. Ze słabej jakości zdjęcia artysta plastyk namalował obraz wiernie zachowujący układ architektoniczny obiektu z lat 1960. Sam obiekt dworu był ustawiony prostopadle do drogi wewnętrznej, ostatnim właścicielem było nadleśnictwo, zaś nazwisko niemieckiego właściciela brzmiało Wilhelm Westphal. Podobno zabudowa dworska była już w 1825 lub 1835. Sama wieś powstała wg Schulza w XVIII wieku.

Nazwa Karlkow pojawia się w opisie Brüggemanna z 1784 roku, jednak zawsze była kojarzona jako folwark pomocniczy Tawęcina. W 1910 roku uruchomiono tu linię kolejową, a majątek był własnością wielkoobszarową. W latach 1925-1940 dokonano parcelacji ziem. We wsi był cmentarz, którego pierwszy pochówek dotyczył zmarłego 6.03.1899 Friedricha Westphala – ówczesnego właściciela majątku, nekropolia zakończyła swój żywot w 1945 roku. Obecnie cmentarz zdewastowany, zaniedbany, jak wiele cmentarzy poewangelickich w tych rejonach.

Tekst: Radosław Kamiński

Zdjęcia: 

• Radosław Kamiński, 2022 r.