Pałac w Janowicach

Janowice w średniowieczu były polską posiadłością szlachecką, które zgodnie z polskim prawem świadczyły daninę naturalną. O wsi wspomina się po raz pierwszy ok. 1335-1341 roku w nadaniu sąsiedniej wsi Redkowice. Dietrich von Altenburg wymienia w nim szlachcica Jaśka (Jesko) z Janowic.

1 stycznia 1354 roku Wielki Mistrz Zakonu Krzyżackiego Winrich von Kniprode nadał braciom Wirkosławowi i Jaśko (Joske, Jesko) von Janowicz (Jannewitz) Janowice na prawie magdeburskim. Od tej pory daniny naturalne zostały zastąpione czynszem pieniężnym.

W 1398 roku nastąpił podział na Janowice i Janowiczki. Stało się to za sprawą umowy kupna zawartej pomiędzy sądem ziemskim w Lęborku, w której występowali: Jaśko, Leonard i Mikołaj Swinich.

Najprawdopodobniej od nazwy wsi pochodzi nazwisko rodowe dawnych właścicieli (Janowic, Janowicz). Ich obecność potwierdzają listy lenne z lat 1493-1621. W 1523 roku wymienia się Pawła Janowicza i jego brata, w 1628 roku: Jerzego, Edwalda i Fryderyka Janowiczów.

W 1516 roku Claus von Jannewitz został ogłoszony przez księcia pomorskiego Bogusława X dziedzicem Janowic. W 1528 roku książęta Georg i Barnim potwierdzili pożyczkę dla kuzynów Paula i Clausa von Jannewitz. W 1544 roku książę Barnim podarował Marcusowi von Jannewitz wsie: duże i małe Janowice. Podczas przekazywania w lenno elektora brandenburskiego Fryderyka Wilhelma w 1658 roku Janowice reprezentowane były przez: Krystiana, Henryka i Wawrzyńca Janowiczów. W 1658 roku właścicielem majątku byli Heinrich i Lorentz von Jannewitz. W rękach tego rodu Janowice pozostawały do około 1700 roku.

Kolejnym właścicielem wsi był marszałek polny Carl von Natzmer (od 1705 roku). W 1739 roku wybudował on jednokondygnacyjny, dwuskrzydłowy dwór. Natzmer nie doczekał się potomka dlatego musiał on sprzedać majątek. W 1776/77 roku właścicielem Janowic zostali bracia bądź kuzyni Teodor i Jan (Johann) Czapscy. W skład dóbr weszły Janowiczki, Krępkowice, Pogoroszewo i Rozgórze. W 1784 roku majątek przeszedł na własność synów Jana: Marcina, Augusta i Heinricha Aleksandra von Czapskich. W 1782 roku wieś przeszła w ręce gałęzi rodu Czapskich ze wschodu.

W 1799 roku właścicielem majątku został stary ród feudałów niemieckich von der Osten. Pierwszym właścicielem Janowic wywodzącym się z owego rodu był Jerzy Wilhelm von der Osten, który zmarł w 1811 roku. Po nim dobra przejęła jego żona, która zarządzała majątkiem do 1855 roku. Później jedynym spadkobiercom Janowic został Julius von der Osten (1808-1878). W latach 1850–1854 był członkiem Pierwszej Izby Pruskiego Landtagu. W 1856 r. został mianowany dożywotnim członkiem Pruskiej Izby Lordów na wniosek Stowarzyszenia Pomorskiej Rodziny Szlacheckiej von der Osten. W latach 1873–1877 był członkiem Landtagu prowincji Pomorze. W 1873 roku został wybrany jako przedstawiciel rycerstwa okręgu Lauenburg (Lębork) i Bütow (Bytów) do 20. sejmu prowincjonalnego, ostatniego sejmu złożonego z przedstawicieli stanów. Następnie w latach 1875–1877 został wybrany w okręgu wyborczym Lauenburg do 1. do 3. nowego sejmu prowincjonalnego. 13 października 1876 r. Julius von der Osten, jako kandydat Niemieckiej Partii Konserwatywnej, wygrał wybory uzupełniające w okręgu wyborczym Köslin 1 (Stolp, Lauenburg) i był członkiem Reichstagu do końca kadencji w styczniu 1877 r.

Julius w 1860 roku podwyższył on istniejący dwór o jedną kondygnację oraz umieścił na obu frontowych ścianach trójkątne szczyty, które zostały wybudowane w klasycystycznym stylu.

Julius z żoną Thusneldą z domu von Kleist (1809-1889) miał syna, hrabiego Leopolda Juliusa Felixa von der Osten (1841-1916), który został ich spadkobiercom. Leopold przekształcił majątek Janowiczki w w fideikomis i również został członkiem pruskiej izby lordów. To on powiększył powierzchnię janowickiego parku do obszaru 100 mórg. Upiększył go o drzewostan oraz urządził wiele klombów kwiatowych i wybudował palmiarnię z wieżyczkami. Trawniki przecinały stawy oraz strumyki, ponad którymi wznosiły się niewielkie białe mosty. Stanowiły one dojście do rodzinnego grobowca. 1 marca 1892 roku majątek uzyskał status majoratu, w skład którego wchodziły wsie: Darżkowo, Janowice, Janowiczki, Krępkowice, Pogoroszewo i Rozgórze. W 1893 roku Leopold do istniejącego majoratu dołączył majątki: Bukowina, Tawęcin, Leśnice i Radkowice. 23 marca 1897 roku cesarz Wilhelm II ustanowił tzw. fideikomis. Leopold zmarł w 1916 roku pozostawiając majątek swojemu synowi Erimarowi von der Osten. Był on kawalerzystą i dowódcą I Regimentu Huzarów. W 1917 roku zginął we wschodniej Galicji.W 1922 roku dobra przejął brat Eimara, Rüdiger Friedrich Gerhard Leopold von der Osten. Rüdiger ożenił się w 1933 roku z Anneliese Emilie Helene von Besser.

Akt ślubu z 11 lipca 1933, Rüdigera Friedricha Gerharda Leopolda Grafa von der Osten i Anneliese Emilie Helene von Besse