Dwór w Gowinie

W 1215 roku niejaki Henryk przekazał Gowino cystersom z Oliwy, którzy z kolei przeznaczyli wieś na potrzeby zakonu cysterek w Żarnowcu. Około pięćdziesiąt lat później książę pomorski Świętopełk II odebrał te ziemie w zamian za Wierzchucino (lub Gardlino) oraz Lubkowo. W 1365 roku wielki mistrz krzyżacki Winrych von Kniprode nadał Gowino na dziedziczną własność Piotrowi z Rusocina oraz Wojciechowi i jego braciom, również z Rusocina.

W XV wieku doszło do podziału wsi na Gowino Duże i Małe. W kolejnych stuleciach majątek przechodził w ręce różnych właścicieli, wśród których znaleźli się: Bachowie, Bolszewscy, Dąbrowscy, Gowińscy, Liśniewscy, Dombrowscy, Przebendowscy, Gibsonowie i Keyserlingkowie. W 1750 roku wieś należała do rodziny Żelewskich. Według katastru kontrybucyjnego z 1772/1773 roku właścicielami Małego Gowina byli Antoni Lewiński (Anton von Lewinsky) i Ignacy Przebendowski (Ignatz von Prebendow). Z kolei Małe Gowino było w posiadaniu Ignacego Przebendowskiego, Antoniego Lewińskiego, Jakuba Gowińskiego (Jacob von Gowinsky), Jakuba Żelewskiego (von Zelewsky), Jakuba Dąbrowskiego (von Dombrowsky), Jana Sychowskiego (von Sychowsky) oraz Michała Gowińskiego (Michel von Gowinsky).

W latach 1780-1781 właścicielami Dużego Gowina byli: Bernardyna Przebendowska, Świchowski i Jakub Gowiński. Z kolei Małe Gowino posiadali Bernardyna Przebendowska, Antoni Lewiński, Dąbrowski, Michał Gowiński oraz spadkobiercy po Żelewskim.

W 1832 roku Małe Gowino należało do spadkobierców po Janie Dąbrowskim i do Józefa Gowińskiego. Jego udział należał później do Luizy Gowińskiej z domu Szymańskiej. Duże Gowino należało z kolei do Michała Gowińskiego, a potem do Józefa Labudy (Joseph Labudda).

W latach 1782–1786 właścicielem Gowina był Alexander von Gibson, wielki konsul brytyjski w Gdańsku. Równolegle część majątku posiadał w 1782 roku von dem Bach-Gowiński.

W 1929 roku jako dzierżawców majątku wymienia się Teofila Paszke oraz Jana Płomina.