Pałac Branickich
w Warszawie

Pałac został wzniesiony w latach czterdziestych XVIII wieku dla hetmana wielkiego koronnego Jana Klemensa Branickiego. W pierwszej połowie XVII wieku stał tutaj dwór Sapiehów, który na początku XVII wieku kupił Stefan Mikołaj Branicki.

W 1752 roku Branicki kupił sąsiedni pałac zwany Puzynowskim, aby wybudować nowe pomieszczenia gospodarcze i rozbudować istniejące. W 1771 roku rezydencję odziedziczyła siostra króla Stanisława Augusta Izabela Branicka z Poniatowskich. W 1804 roku sprzedała pałac rodzinie Niemojewskich. W 1817 roku nowym właścicielem został Stanisław Sołtyk. W XIX wieku pałac wielokrotnie przebudowywano. W latach 1918-1949 należał do Franciszka Salezego Potockiego. Rezydencję odebrano mu na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze Warszawy.

We wrześniu 1939 roku pałac Branickich został spalony, a podczas Powstania Warszawskiego zburzony. Odbudowywano go w latach 1947-53. Potem pełnił rolę gmachu użyteczności publicznej. Był siedzibą Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego (1953-66), Komitetu Nauki i Techniki (1966-72), Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego (1972-87), później mieścił kilka siedzib warszawskiego samorządu. W 2008 roku Potoccy odzyskali rezydencję. Ci postanowili sprzedał pałac deweloperowi. W latach 2019-2022 połączono go z sąsiednim pałacem Szaniawskich i przekształcono na luksusowy butikowy Hotel Verte.

• https://www.warszawa1939.pl
• www.zabytek.pl
• https://zamki.rotmanka.com

Opracowała: Nina Herzberg-Zielezińska

Zdjęcie:

• Kapitel, 2024 r., www.wikipedia.org, lic. CC BY-SA 4.0