Dwór w Rytomoczydłach

Rytomoczydła po raz pierwszy były wzmiankowane w dokumentach czerskich w 1423 roku. W XV i XVI wieku majątek należał do Boglewskich.

W 1674 roku majątek był własnością Raczyńskich. W 1788 roku Zofia Władysławowa Kossowska sprzedała Rytomoczydła i Boglewice Grzybowskiemu. W XVIII wieku majątek należał do Pułaskich. W 1780 roku Rytomoczydła i las Raszki odkupił od starościny wareckiej, Marianny Pułaskiej, Zaborowski. W 1783 roku właścicielką była Anna z Zielińskich Radzimińska, siostra starościny Anny Pułaskiej, matki Kazimierza Pułaskiego. Zapisała ona na majątku kwotę 1000
złotych na rzecz kościoła we Wrociszewie.

W 1. połowie XIX wieku majątek posiadali Radzimińscy. Właścicielem został w 1817 roku pułkownik wojsk francuskich i polskich Wincenty Radzimiński herbu Lubicz (1782-1854) oraz jego pierwsza żona Paulina z Wielowieyskich (urodzona około 1785 roku), która według przekazów ustnych zginęła w tragicznych okolicznościach. W 1824 roku Wincenty ponownie ożenił się z 11 lat od siebie młodszą córką właściciela dóbr Brzeczce, wspomnianego wyżej Zaborowskiego, Pauliną z Zaborowskich herbu Grzymała. Małżeństwo nie doczekało się dzieci. W 1883 roku po śmierci Wincentego, jego żona przekazała nieznaczną część majątku na krewnych. W swoim testamencie przeznaczyła dobra Rytomoczydła na fundusz stypendialny i cele dobroczynne. Fundusz miał być nazwany: Funduszem wieczystym dobroczynnym imienia Wincentego i Pauliny małżonków Radzimińskich. Paulina Radzimińska dbała o oświatę włościan w Rytomoczydłach. Utrzymywała swym kosztem szkołę we wsi. We wspomnieniach o niej dowiadujemy się, że prawie własnymi rękoma sadziła lub zasiewała drzewa leśne na nieużytkach i starała się zaprowadzić takie gospodarstwo w lasach, aby ludzie mogli z nich co roku korzystać i żeby nigdy nie zabrakło drzewa na opał i na budowle.

Pod koniec XIX wieku Rytomoczydła należały do Rostkowskich.

Do 1939 roku majątkiem administrował Józef Gogulski. Od czerwca 1939 roku do końca okupacji hitlerowskiej administratorem był Szonetr. W czasie II wojny światowej dwór był wykorzystywany jako spichrz.