Dwór w Turowicach

Po zakończeniu II wojny światowej majątek został upaństwowiony. Dwór został przejęty przez spółdzielnię produkcyjną w Turowicach, która wykorzystywała go na mieszkania dla swoich pracowników. Następnie przeszedł na własność Urzędu Gminy w Jasieńcu. W późniejszych latach zamieszkiwana była tylko piętrowa część dworu ze względu na dewastację korpusu głównego. Około 2004 roku dwór wrócił do spadkobierców, którzy musieli go wykupić od gminy w przetargu. Po 2010 r. zabytek kompleksowo wyremontowano i obecnie jest w bardzo dobrym stanie.

Drewniany klasycystyczny dwór został wybudowany w 1840 roku dla Zielińskich. Jest to obiekt parterowy, nakryty dachem czterospadowym z, poprzedzającym wejście, czterokolumnowym gankiem zwieńczonym trójkątnym naczółkiem. Około 1880 roku do dworu zostało dobudowane piętrowe, murowane, eklektyzujące skrzydło, które nakryto niskim dachem czterospadowym. Dwór posiada półkolisty, murowany, kolumnowy, toskański ganek na osi korpusu w elewacji ogrodowej, który dostawiono prawdopodobnie w okresie międzywojennym.

• W 1918 roku na łamach „Gońca Porannego” pojawiła się historia Stanisława Zielińskiego, syna właściciela majątku w Turowicach. Dziedzic został oskarżony o nieumyślne spowodowanie wystrzału, w wyniku którego Jan Uszyński, były parobek z majątku, stracił nogę. Do zdarzenia doszło w 1916 roku. Z powodu częstych kradzieży pszenicy z turowieckich pól, Stanisław Zieliński wraz z rządcą majątku, panem Kownackim, postanowił 2 sierpnia o północy złapać złodziei na gorącym uczynku. W trakcie patrolu Zieliński oddał dwa strzały z dubeltówki w powietrze, co spłoszyło Uszyńskiego. Ten, uciekając w ciemności, wpadł prosto na rządcę. Gdy był prowadzony, wyrwał się i próbował uciekać. W trakcie pościgu Zieliński przewrócił się, a broń przypadkowo wypaliła, trafiając Uszyńskiego w nogę. Sąd uniewinnił Stanisława Zielińskiego. Ten bronił się uznając, że strzał był nieszczęśliwym wypadkiem. Co więcej, stwierdził, że nawet gdyby doszło do umyślnego postrzelenia, miałby prawo bronić swojego majątku przed złodziejem.
• Zielińscy w latach międzywojennych posiadali w dworze okazałą bibliotekę i największe w Polsce prywatne muzeum ornitologiczne.
• Stanisław Zieliński (1893-1961), rolnik, ornitolog amator oraz myśliwy mógł pozostać po 1945 roku w stworzonym przez siebie przed II wojną światową Muzeum Ornitologiczno-Przyrodniczym w Turowicach w roli kustosza. Przetrwał tam do 1950 roku.
• Z „Kurjera Warszawskiego” z 1900 roku poznajemy nazwiska części służby z majątku Turowice. Znajdowali się oni na liście osób, które przeznaczyły datki na rzecz odbudowy wieży Jasnogórskiej:
  - kowal Łukasz Chmielewski
  - karbowy Antoni Wrzostek
  - karbowy Walenty Ostrowski
  - stróż Piotr Sowiński
  - parobek Wawrzyniec Karpiński
  - parobek Szczepan Cech
  - parobek Józef Drikołowski
  - parobek Kacper Konarski
  - parobek Wawrzon Bieńkowski
  - parobek Jakób Jarosz
  - parobek Mateusz Mędrzecki
  - stangret Antoni Wrzostek
  - owczarz Gandurski
  - parobek Józef Bedka
  - parobek Józef Bieńkowski
  - parobek Wojciech Nawrocki
  - Franciszek Górniak.

Fragment przewodnika Dwory i pałace Mazowsza: powiat grójecki, wyd. II, 2026 r., Nina Herzberg-Zielezińska