Dwór w Łebnie

Pierwsza wzmianka o wsi Łebno pochodzi z 1333 roku. Została wówczas wymieniona w przywileju nadanym mieszkańcom Łebna, pozwalającym na połów ryb w Jeziorze Zęblewskim. Dokument wystawili żukowski prepozyt Mikołaj I oraz przeorysza Pęcisława, właściciele pobliskiego Zęblewa.

W 1370 (lub 1360) roku wieś była własnością Dowopila, syna Unisława. W kolejnych latach jej właścicielami byli m.in. Więcko i Trows, a w 1414 roku Mikusz, Wojciech, Sowka, Jaśko i Jakub.

Od XIV wieku aż do 1799 roku Łebno było gniazdem rodowym Łebińskich herbu Szaława, kaszubskiej rodziny szlacheckiej. Wieś była lokowana na prawie polskim, a w czasach krzyżackich wchodziła w skład prokuratorstwa mirachowskiego, krzyżackiego okręgu administracyjno-gospodarczego.

Na początku XVI wieku Łebno zostało włączone do dóbr Donimierskich, a jego właścicielem był Matias Donimirski. W 1570 roku jako dziedzice wzmiankowani są Matthias Łebiński, Matthias Lubiński-Wołowy, Joannes Borgawski, Joannes Robakowski i Mathias Kosziczkowski.

Zgodnie z katastrem kontrybucyjnym z z 1772/1773 roku jednym z właścicieli był Antoni Łebiński (Anton von Lebinski), który posiadał również część majątku w Pobłociu. Dwornikiem był natomiast Bartłomiej Prądzyński (Bartholomeus Prondzinski). Jako właściciela wymienia się także Jakuba Halka Łebińskiego (von Halck). W 1788 roku jego część majątku odziedziczył syn Jan.

W latach 1776–1798 część A nadal należała do Antona von Łebińskiego, a do 1799 roku właścicielką była Maria Józefa von Łebińska z domu Wolska.

Następnie ta część majątku przeszła w ręce Jacoba Thimasa von Pask Sluszewskiego (Jakuba Tomasza Paszk Słuszewskiego). A część B nadal pozostawała w rękach Johanna von Halk Lebinskiego (Jana Halka Łebińskiego). Część majątku po Jacobie przejął potem Johann von Pask Sluszewski (Jan Słuszewski). Kolejnymi właścicielami byli Johann von Paszke (Jan Paszk / Paszki), potem Wilhelm Edward Hoffmann, Stanislaus von Halk Lebinski (Stanisław Halk Łebiński) i Martin von Czarnowski (Marcin Czarnowski), a potem do kupiec Kronheima. W 1872 roku wieś należała do Plüskowa.

W 1930 roku ostatni dziedzic, Rassmus, przeprowadził parcelację pozostałości majątku. Na rozdzielonej ziemi osiedlili się kaszubscy gburzy.