Dwór w Lewinie

Lewino to wieś szlachecka, której nazwa pochodzi od imienia „Lewy”.

Po raz pierwszy wieś Lewino wzmiankowana jest w dokumentach pisanych dnia 24 kwietnia 1224 roku, jako jedna z posiadłości klasztoru żukowskiego, potwierdzone przez księcia Świętopełka. W 1240 roku wieś była zobowiązana do dostaw miodu dla klasztoru. Później należało do podczaszego Glabuny, a w 1282 roku było już własnością biskupa kujawskiego. Wówczas pojawił się pierwszy zapis w formie Leuino. W 1334 roku Lewino przeszło na własność Swarza. Założono wówczas młyn na Bolszewce. W 1382 roku właścicielem był Piotr, a w 1392 roku Swarz i w 1400 Wojan. Około 1400 roku chłopska części wsi będąca we władaniu norbertanek żukowskich uzyskała nowe prawo niemieckie. Dobro rycerskie pozostało na prawie polskim.

Lewino jest gniazdem rodziny szlacheckiej Lewińskich herbu Brochowicz. Lewińscy nosili przydomki: Bach, Bac, Kołdras, Kołdrów, Kozik i Rojk.

W II połowie XV wieku wieś należała do Zygfryda z Lewina, który we wrześniu 1452 roku wystąpił ze Związku Pruskiego i na powrót stał się wiernym poddanym Zakonu Krzyżackiego.