Sklep
Ogłoszenia
Historia dworu w Dzięcielcu
Dzięcielec to gniazdo rodowe Dzięcielskich. Początki wsi mogą sięgać czasów przedkrzyżackich. Za protoplastę rodu uznaje się eponimicznego Dzięcioła, od którego pochodzi nazwa wsi.
Pierwsze źródłowe wzmianki o Dzięcielskich pochodzą z 1569 roku, kiedy bracia i kuzyni Jan, Jakub, Franciszek, Dionizy i Filip otrzymali potwierdzenie dóbr Dzięcielec oraz Łebno i Dargolewo w powiecie mirachowskim. W drugiej połowie XVI wieku Dzięcielec był podzielony pomiędzy Dzięcielskich i Kętrzyńskich (z pobliskiego Kętrzyna). Kętrzyńscy prawdopodobnie na początku kolejnego stulecia odsprzedali swoją część Dzięcielskim. W 1614 roku Jerzy Dzięcielski, skarbnik książęcy w Darłowie, odsprzedał część majątku braciom Salomonowi i Maciejowi Lisewskim. W 1618 roku hołd lenny księciu pomorskiemu Franciszkowi złożyli Jerzy, Maciej, Tomasz i Paweł Dzięcielscy. W tym samym roku nadanie lenna na części Dzięcielca otrzymali również Lisewscy.
W XVIII wieku według Ludiwka Wilhelma Brüggemanna było pięć działów szlacheckich. Jako właściciela wymienia się wówczas: Pawła Fryderyka Dzięcielskiego (ur. w 1734 roku), Marie Małgorzatę Puttkamer (wdowę po Johannie Georgu von Thadden), Jakuba Ludwika Dargolewskiego (przed nim właścicielem był jego ojciec Reinhold von Dargolewski), który w 1782 roku swoją część majątku oddał w zastaw księdzu Magunna; Melchiora Pobłockiego (von Pobłocki) i Jana Ludwika Witk-Jeżewskiego (Ludwig von Wittke).
Siostrami Ludwika von Wittke były Konstantia von Malottken z Wyszewicna i Eleonore von Sarnowsken z Czołpy (obie wywodził się z domu von Dzięcielski, ich matką była Katarzyna z domu von Bochen-Bożopolski). Siostry wniosły zażalenie, że Ludwik ma im wypłacić obiecany w dokumencie z 18 kwietnia 1768 roku posag w wysokości po 600 fl. (guldenów). Jeszcze wcześniej, w 1735 roku, Paul i Elisabeth von Dzięcielski po śmierci ich najstarszego syna Mathiasa i za zgodą najmłodszego syna Melchiora przekazała należącą do nich część Dzięcielca pod zarząd porucznikowi von Baumgarten. W 1736 roku Jacob von Dzięcielski został właścicielem części B, a po nim Albert von Wittke.
