Pałac w Życzynie

Życzyn był dawną wsią królewską, wzmiankowaną już na początku XVI wieku. W tym czasie majątek pozostawał w dzierżawie rodziny Kanimirów, wśród których w 1508 roku wymieniany jest Mateusz Kajmir (Kanimir). Funkcjonujący tu folwark obejmował wówczas dwór, oborę oraz trzy pola uprawne. W 1566 roku dzierżawcami byli Mikołaj i Stanisław, bracia przyrodni, a także Andrzej, Stanisław i Kasper, bracia stryjeczni.

W 1605 roku król Zygmunt III Waza nadał Życzyn w dożywocie Mikołajowi Maciejewskiemu herbu Ciołek z Maciejowic. Po nim dobra dzierżawili kolejno Zebrzydowscy, Lubomirscy, Kacper Michałowski, Bernard Stanisław Gojski oraz jego córka Karolina. Od 1633 roku dzierżawcą był Mikołaj Koryciński, po którym w 1664 roku dobra objął Bernard Stanisław Gozdzki (Gojski) herbu Doliwa (ok. 1700–1771). W latach 1770–1773 majątek dzierżawiła również Barbara z Michałowskich. Następnie, w latach 1773–1785, właścicielką była Karolina z Gozdzkich (ok. 1751–1807), primo voto Sanguszko (po Januszu Modeście księciu Sanguszko-Kowalewskim herbu Pogoń Litewska, 1749–1806), secundo voto księżna de Nassau-Siegen, wraz z mężem Karolem Henrykiem Ottonem Mikołajem, księciem de Nassau-Siegen (1745–1808), francuskim pułkownikiem, podróżnikiem pochodzenia niemieckiego oraz admirałem floty rosyjskiej.

Ostatnim dzierżawcą dóbr w okresie I Rzeczypospolitej był Piotr Gawłowski. W latach 1795–1826 Życzyn pozostawał w rękach rządowych – początkowo administracji Cesarstwa Austriackiego, następnie Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. W 1826 roku majątek zakupił od rządu Królestwa Polskiego Michał Hieronim Radziwiłł (1744–1831), senator i wojewoda. W 1843 roku właścicielką była Michalina z Radziwiłłów Rzyszczewska (1816–1883), żona Leona (1815–1882), wnuczka księcia Michała Hieronima Radziwiłła. W kolejnych latach dobra wielokrotnie zmieniały właścicieli.

W 1900 roku majątek nabył od Michała Ostrowskiego Władysław Gillewicz. Jego synowie, Zygmunt i Bohdan, dokonali w latach 1919–1920 parcelacji dóbr. Pozostałą część majątku wraz z dworem i przyległym terenem zakupiła w 1920 roku Jadwiga Teresa Leszczyńska, która założyła tu szkołę gospodarstwa domowego dla kobiet. Dwa lata później, w 1922 roku, za pośrednictwem Towarzystwa Pomocy dla Bezdomnych im. Brata Alberta, pałac i folwark przeszły na własność Zgromadzenia Sióstr Albertanek. Obecnie na terenie dawnego folwarku siostry prowadzą Dom Pomocy Społecznej.