Dwór w Więckowie

Więcków był dawną wsią szlachecką. Na początku XVII wieku jego właścicielami byli Gorzuchowscy. Pod koniec XVIII wieku majątek należał do rodziny Rokickich, w tym do Marcina Rokickiego. Istniejący tu folwark, początkowo znany pod nazwą Morasz vel Morosz, stanowił część dóbr Brzeziny.

W latach 1823–1833 właścicielem majątku był Andrzej Gethard Geismer. Następnie dobra przeszły w ręce Clarissy z Lützkow Braenigowej. W latach 1838–1843 właścicielem Więckowa był Kazimierz Dziekoński. W 1843 roku dobra należały do Michała Gedeona Hieronima księcia Radziwiłła na Nieświeżu herbu Trąby (1778–1850) oraz jego dzieci: synów Karola Andrzeja (1821–1886) i Zygmunta (1822–1892) oraz córki Michaliny Rzyszczewskiej (1816–1883), żony Leona Rzyszczewskiego herbu Pobóg (1815–1882). W późniejszym okresie majątkiem zarządzała już wyłącznie Michalina wraz z mężem. W latach 1846–1855 właścicielem dóbr był Piotr Zieliński.

W 1857 roku folwark został wyodrębniony z majątku Brzeziny pod nazwą Więcków-Zielenin, natomiast w 1861 roku włączono go do dóbr Życzyn.

W latach 1855–1860 majątek należał do Marcelego Boskiego, po którym właścicielką została Aniela hrabianka Grabowska.

Z akt Trybunału Cywilnego w Siedlcach wynika, że w latach 60. XIX wieku dobra Życzyn, obejmujące m.in. folwark Więcków, należały do Józefa Ostrowskiego, zamieszkałego w powiecie garwolińskim. Majątek stanowił wówczas przedmiot postępowania sądowego dotyczącego obciążeń finansowych i zabezpieczeń hipotecznych. Dobra Życzyn, w skład których wchodził wówczas folwark Więcków, obejmowały folwark główny Życzyn, folwarki Brzeziny, Podbocie, Więcków i Zielenin, a także lasy oraz liczne wsie i osady, m.in. Życzyn, Wolę Życzyńską, Podbocie, Górz, Jasinę, Mościska, Kruszynek, Komorów, Jabłonowce, Liki, Dołówkę, Tartak, Miki, Kopcie, Piotrówkę, Ługi i Budki-Brzeziny. Na terenie dóbr znajdował się kościół parafialny w Życzynie, a także istotne ciągi komunikacyjne, w tym trakty i stacje pocztowe. Folwark Więcków posiadał zespół zabudowań gospodarczych. W jego skład wchodziły: dwór drewniany kryty gontem, zajmowany przez właściciela; domy drewniane kryte słomą; wołownia drewniana kryta słomą, przy której znajdował się spichlerz; owczarnia drewniana kryta słomą; stodoła drewniana kryta słomą, z wozownią i sieczkarnią oraz przylegającym kieratem; czworaki drewniane kryte słomą; stara obora drewniana bez poszycia; holendernia drewniana kryta słomą; budynek gorzelni drewniany kryty gontem; kuźnia drewniana kryta gontem, w której pracował kowal dworski; dodatkowe domy mieszkalne dla służby folwarcznej.

W 1888 roku dobra znajdowały się w rękach Franciszka Komorowskiego. Ostatnim właścicielem przed II wojną światową był Kazimierz Komorowski.