Sklep
Ogłoszenia
Historia dworu w Korytnicy
Korytnica to wieś szlachecka o co najmniej XIII-wiecznym rodowodzie. Początkowo do majątku należała sama wieś Korytnica oraz powstała w XV wieku miejscowość Damianów. W kolejnych wiekach dobra uległy podziałowi na kilka części. Wyodrębniono m.in. dobra Korytnica–Damianów (części A i C), obejmujące wsie Korytnicę, Damianów, Psią Górkę oraz folwark Zielony Dwór; dobra Korytnica Biały Dwór (lit. B), obejmujące kolonię Korytnica, wieś Mroków, kolonię Dębniak, Damianów, Elżbietów oraz folwark Biały Dwór; a także część D, w skład której wchodziły folwarki Biały Dwór, Lisie Jamy oraz osada młyńska Dębniak. Z czasem części te ponownie scalono w jeden majątek.
Folwark Korytnica Zielony Dwór w 1883 roku zajmował obszar 1073 mórg i znajdował się po wschodniej stronie Korytki, w rejonie południowo- wschodniego krańca Woli Koryckiej Górnej. Z kolei folwark Korytnica Biały Dwór w tym samym czasie liczył 819 mórg.
W 1844 roku dobra Korytnica Biały Dwór nabyli Jakub i Józefa z Zielińskich Szymanowscy, którzy odnowili podupadły majątek i dokupili kolejne grunty. W 1854 roku przyłączono do niego m.in. kolonie Mroków i Korytnica, osadę młyńską Dębniak, Elżbietów, Lasy Damianowskie oraz folwark Lisie Jamy. W 1855 roku Szymanowscy sprzedali dobra i powrócili do Warszawy. Nabywcą został Józef Longin Obrąpalski herbu Lubicz, dziedzic Jaktorowa, znany z rozwoju ogrodnictwa i sadownictwa – hodował nowe odmiany drzew i krzewów owocowych, zdobywając liczne nagrody.
W czasie powstania styczniowego w 1863 roku Biały Dwór został ograbiony i spalony. Obrąpalski zlecił wówczas budowę nowego, klasycystycznego dworu. Nie mając potomstwa, wraz z żoną Felicjanną przyjął na wychowanie osieroconą Józefę Wyczółkowską – córkę powstańca Pawła Wyczółkowskiego. Józefa była bliską krewną malarza Leona Wyczółkowskiego, który w latach 1892–1895 często gościł w korytnickim dworze.
Józefa wyszła za Michała Turbojskiego i w dniu ich ślubu stała się jedyną spadkobierczynią dóbr. W 1888 roku urodziła syna Stefana Michała, lecz dwa lata później zmarła. Michał Turbojski zarządzał majątkiem do 1911 roku, po czym przekazał go synowi. Stefan ożenił się z Zofią z Ujejskich i zmarł w 1933 roku. Majątek odziedziczyły jego córki: Irena Halina i Halina Krystyna. Irena wyszła za Stanisława Benedykta Zaorskiego, z którym miała syna Jacka Stefana. Stanisław, syn Wacława, właściciela majątku Byliny Stare, był z zawodu ichtiologiem.
