Pałac w Kokorzynie

Kokorzyn występuje w dokumentach od 1394 roku. W XVI wieku własność Kokorzyńskich, w XVII wieku Cerekwickich, w XVIII Romiszewskich i Zarębów, od początku XIX Święcickich, a od 1838 roku Zakrzewskich, którzy w 1882 roku sprzedali Kokorzyn Niemcom Hildebrandtom. W ich rękach Kokorzyn pozostawał aż do drugiej wojny światowej.

W 1939 roku właścicielem Kokorzyna był Niemiec Carl Traugott Hildebrandt. Majątek w 1926 roku liczył 575 hektarów.

Monumentalny trójskrzydłowy pałac, na planie litery U, z wewnętrznym otwartym od jednej strony dziedzińcem. Piętrowy, nakryty wysokim dachem mansardowym, z półokrągłym ryzalitem w elewacji frontowej, rozczłonkowanym czterema niezbyt proporcjonalnymi kolumnami jońskimi wielkiego porządku podtrzymującymi okap dachu. W dolnej części ryzalitu wejście, a nad nim półkolisty balkon. Pałac w Kokorzynie powstawał w kilku etapach. Około połowy XIX wieku, być może na miejscu starszego dworu, wzniesiono budynek na planie prostokąta. W latach osiemdziesiątych XIX wieku budynek ten całkowicie przebudowano, dodano piętro oraz dobudowano skrzydła. Na początku XX wieku całość ujednolicono do dzisiejszej formy przez wbudowanie pomiędzy skrzydła dużej sali, zmianę kształtu dachu oraz dodanie półkolistego ryzalitu. W efekcie budynek przeobraził się w neobarokowy pałac.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Piotr Libicki, lata 90. XX w.