Najstarsza wzmianka o wsi pochodzi z 1620 roku i wiąże się z osobą Bartłomieja Grabianki herbu Leszczyc. W tym czasie nabył on od swoich braci, Marcjana i Jana, udziały w Starej Wsi, Kołbieli oraz Goździe, doprowadzając do scalenia rozdrobnionych wcześniej części w jeden majątek. Stara Wieś od początku pozostawała w ścisłym związku z Kołbielą, która pełniła funkcję głównego ośrodka dóbr.
Historia samej Kołbieli sięga XV wieku, kiedy należała ona do rodu Kołbielskich herbu Jasieńczyk. W 1407 roku ufundowali oni kościół, w 1476 roku otrzymali przywileje od księcia Janusza Mazowieckiego, a w 1532 roku doprowadzili do lokacji miasta Kołbiel. W pierwszej połowie XVI wieku potomkowie Erazma Kołbielskiego podzielili dobra pomiędzy licznych spadkobierców, co doprowadziło do ich znacznego rozdrobnienia oraz częstych sporów własnościowych. W 1598 roku część Kołbieli nabył Bartłomiej Grabianka Starszy.
Jego syn, Bartłomiej Grabianka Młodszy, pełniący funkcję sekretarza królewskiego od 1623 roku oraz stolnika czerskiego od 1630 roku, był właścicielem Starej Wsi i przyległego Gozdu. Około 1660 roku syn Bartłomieja Młodszego, Franciszek Wojciech Grabianka, objął już całość dóbr kołbielskich. Na mocy testamentu z 1714 roku przekazał on Antoniemu Grabiance Starą Wieś, Kołbiel, Gozd i Borów. W kolejnych latach majątek wielokrotnie dzielono i scalano. Ostatnim z rodu Grabianków, który skupił w swoim ręku całość dóbr obejmujących Starą Wieś, Kołbiel, Gozd, Glinę i Borów, był Jacenty Grabianka, starosta mszański. W 1791 roku sprzedał on majątek Bogusławowi de Glave.
Pod koniec XVIII wieku właścicielami dóbr zostali Chrzanowscy herbu Korab. W 1822 roku Walenty Markowski herbu Bończa, sędzia pokoju od 1818 roku i poseł powiatu łukowskiego od 1820 roku, nabył majątek od Józefa Chrzanowskiego. Markowski był dwukrotnie żonaty z córkami Chrzanowskiego – Kunegundą i Zuzanną. W późniejszym czasie oddał on dobra w dzierżawę Józefowi Dąbrowskiemu, który w 1832 roku występował już w źródłach jako dziedzic Kołbieli.
W 1866 roku majątek przeszedł w ręce Józefa Zamoyskiego, prezesa Warszawskiego Towarzystwa Wyścigowego, jednego z inicjatorów powołania Towarzystwa Kredytowego m.st. Warszawy, zaangażowanego w budowę Kolei Nadwiślańskiej. Zamoyski, uznawany za znakomitego agronoma i hodowcę koni, prowadził w Starej Wsi nowoczesne i wzorcowe gospodarstwo rolne, hodowlane oraz przemysłowe. Przez pewien czas funkcjonowała tu również szkoła dla młodzieży magnackiej, wyróżniająca się wysokim poziomem nauczania.
Po bezdzietnej śmierci Józefa Zamoyskiego dobra objął jego brat Tomasz, a następnie syn Tomasza – Maurycy Zamoyski (1871–1939), wybitna postać życia politycznego i publicznego II Rzeczypospolitej. Był on współpracownikiem Romana Dmowskiego, działaczem Ligi Narodowej, wiceprezesem Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu w czasie I wojny światowej, reprezentantem sprawy polskiej na arenie międzynarodowej oraz kandydatem na urząd prezydenta RP w 1922 roku. Jako piętnasty ordynat zamojski zarządzał majątkiem do 1939 roku, kiedy to dobra przestały znajdować się w rękach rodziny Zamoyskich.
W czasie II wojny światowej pałac został zajęty przez żandarmerię niemiecką.
Sklep
Ogłoszenia
