Sufczyn (dawniej: Szuchcin, Susczin, Suffczyn) jest jedną z najstarszych wsi w ziemi czerskiej. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1408 roku z Księgi Ziemi Czerskiej, gdzie wymieniani są rycerze Albert (Albertus) z Sufczyna oraz Piotr z Sufczyna, występujący w dokumentach grodu czerskiego także w 1411 roku. Nazwa wsi wywodzi się od dawnej nazwy osobowej „Suchta”, a współczesna forma „Sufczyn” ukształtowała się dopiero w XVIII wieku.
Wieś była prywatną własnością szlachecką. W XV i XVI wieku należała do rodu Sufczyńskich, którzy z czasem przyjęli nazwisko od miejscowości. Był to ród miejscowy, tworzący zaścianek szlachecki, pieczętujący się według przekazów herbem Szeliga. Spis podatkowy z 1576 roku wymienia kilku współdziedziców Sufczyna: Mikołaja, Marcina, Stanisława, Tomasza, Dersława i Jakuba Sufczyńskich, posiadających niewielkie części ziemi. W tym okresie Sufczyńscy założyli także okoliczne osady: Wolę Sufczyńską, Głupiankę i Gadkę.
Od końca XVI wieku własność wsi była silnie rozdrobniona. W 1591 roku część Sufczyna, Głupianki i Woli Sufczyńskiej nabył Adam Łychowski, który w 1620 roku sprzedał je Młockim herbu Prawdzic. W 1647 roku dobra przeszły w ręce Marcjana Dłużewskiego herbu Pobóg, a następnie Magnuszewskich herbu Powała. Władysław Magnuszewski był żonaty z Katarzyną Sufczyńską, jednak już w 1671 roku Katarzyna sprzedała swoje części Remigianowi Łochowskiemu, ożenionemu z Anną Sufczyńską. Łochowscy zdołali scalić majątek, który w latach 1718–1721 sprzedali ponownie Sufczyńskim.
W XVIII wieku właścicielem dóbr był m.in. Kazimierz Sufczyński (ok. 1710–1736), cześnik łukowski i kasztelan lubelski. Po jego śmierci dobra ponownie uległy rozdrobnieniu. Dopiero pod koniec XVIII wieku Fabian Laskowski herbu Korab zdołał zebrać całość majątku. Był on znaczącą postacią w ziemi czerskiej – urzędnikiem w Siennicy, komornikiem garwolińskim (1796) i czerskim (1798). Córka Fabiana, Emilia Marianna Laskowska (ok. 1806–1858), poślubiła w 1821 roku Pawła Hilarego Piątkowskiego (1792–1858).
Paweł Hilary Piątkowski objął dobra Sufczyn w 1826 roku. Już rok później, w 1827 roku, rozpoczął budowę nowej siedziby – klasycystycznego dworu, znanego później jako „Dudzianka”, wzniesionego na miejscu starszego obiektu. Piątkowski był osobą znaną w Królestwie Kongresowym: od 1828 roku pełnił funkcję mecenasa przy Sądzie Najwyższej Instancji Królestwa Polskiego, a od 1842 roku obrońcy przy Warszawskich Departamentach Rządzącego Senatu. W 1827 roku Sufczyn liczył 23 domy i 181 mieszkańców.
Po śmierci Pawła Piątkowskiego w 1865 roku dobra przejął jego syn Marceli Piątkowski (1838–1879), który gruntownie przebudował dwór w drugiej połowie XIX wieku. W 1864 roku przeprowadzono uwłaszczenie chłopów – powstało 26 gospodarstw rolnych na 354 morgach ziemi, przy jednoczesnym zachowaniu folwarków Sufczyn, Sokoły i Zielonki. W 1875 roku dobra liczyły łącznie 888 mórg, obejmując m.in. las, pokłady torfu i wapienia oraz młyn wodny.
Na przełomie XIX i XX wieku majątek został rozparcelowany. W 1909 roku właścicielem był Julian Bolechowski (ok. 1845–1908). W okresie międzywojennym dwór należał do rodziny Sucheckich; wcześniej dobra znajdowały się także w rękach Kobylińskich, Chrzanowskich, Markowskich i Szelskich.
Ostatnimi przedwojennymi właścicielami było małżeństwo Bogusław Lencki (1887–?) i Emma z Sucheckich (1899–1967).
Sklep
Ogłoszenia
