Dwór w Ciechocinie

Nazwa miejscowości Ciechocino w ciągu wieków ulegała wielu zmianom; w dokumentach niemieckich pojawiała się m.in. jako Stechzin, Ziechotzin, Zechenczyn, Czegenczyn, Czechoczin, Ciechoczyn czy Ciechocino.

Pierwsza wzmianka historyczna pochodzi z 12 marca 1370 roku. Tego dnia komtur gdański Konrad Zöllner von Rothenstein nadał Barnisławowi 37 łanów ziemi (około 4366 hektarów) w Ciechocinie wraz z osadnikami. Choć w dokumentach nie pojawia się wprost nazwa folwarku, to pewne zapisy, m.in. o obowiązku koszenia trawy na wałach zamkowych przez mieszkańców, sugerują istnienie w Ciechocinie dworu o charakterze obronnym.

Historycy przypuszczają, że przez długi czas Ciechocino i pobliskie Rekowo były zarządzane wspólnie. Chłopi z Ciechocina opłacali czynsz i odrabiali pańszczyznę na rzecz Rekowa.

W 1773 roku jako właściciel dziedziczny majątku występował Przebendowski. Wówczas doszło do sporu o prawo własności folwarku. Królewska Kamera Wojny i Domen w Kwidzynie uznała go za przynależny do starostwa puckiego, natomiast Przebendowski twierdził, że folwark otrzymał jako własność dziedziczną od króla i zapłacił za niego gotówką. Spór ten prawdopodobnie doprowadził do przeniesienia w 1777 roku urzędu domenalnego z Mrzezina do Pucka.

W 1776 roku wiejska karczma w Ciechocinie została oddana w dziedziczną dzierżawę. Z kolei w 1789 roku wieś figurowała już jako królewska, z karczmą i 17 dymami (gospodarstwami domowymi), podlegająca urzędowi domen w Pucku.

W wyniku reform chłopskich w 1819 roku usamodzielniło się pięciu chłopów, z których każdy posiadał jeden łan i pięć morgów ziemi chełmińskiej. Zgodnie ze spisem prestacyjnym z 1823 roku dawny majątek starościński początkowo obejmował 19 łanów. Po dokładnym pomiarze, uwzględniając grunty karczmy i folwarku, stwierdzono, że było ich łącznie 29,5 łanów. Właścicielami ziem związanych z karczmą byli Rachel i Waldmann von Langelt.

Wśród zarządców domeny i urzędu domenalnego wyróżniali się rotmistrz i najwyższy urzędnik kameralny Meske, a następnie jego następcy: Zwecker (1870), Wicht (1871), Carl Jangow (dzierżawca domeny w 1875 roku), Wessel (1881) oraz Strack.

Przez wieki wieś i folwark funkcjonowały jako odrębne jednostki. Dopiero około 1873 roku dokonano formalnego rozdziału, nadając folwarkowi nazwę Friedrichsau, czyli folwark Ciechocino.