Wiązowna wzmiankowana jest w źródłach już w XV wieku jako własność książęca. Pod koniec tego stulecia została sprzedana rodzinie Radzimińskich (Radzymińskich). Około 1580 roku właścicielem dóbr był Wojciech Radzymiński, starosta litewski, po nim zaś w pierwszej połowie XVII wieku Adrian Radzymiński, również starosta litewski. Następnie majątek przeszedł w ręce Opalińskich, a od połowy XVII wieku oraz w pierwszej połowie XVIII wieku był własnością Lubomirskich, później zaś Radziwiłłów.
Pod koniec XVIII wieku dobra wiązowskie należały do Marii Karoliny z Lubomirskich, księżnej Radziwiłłowej (1730–1795), miecznikowej litewskiej. W 1787 roku wzniosła ona na skarpie nad doliną Mieni pałac, otoczony rozległym parkiem krajobrazowym w stylu angielskim. Za jej czasów pałac pełnił funkcję letniego salonu towarzyskiego, goszcząc ludzi nauki i sztuki. Po śmierci księżnej w 1795 roku majątek odziedziczył jej siostrzeniec Jan Alojzy Potocki, który w 1798 roku sprzedał Wiązownę za 150 000 talarów pruskich Josephowi Christianowi Heinrichowi von Maltzanowi, baronowi zu Wartenberg und Penzlin (1735–1805). Po jego śmierci w 1805 roku dobra przejął syn Georg Ferdinand Friedrich von Maltzan (1778–1849).
W 1809 roku, w czasie wojny polsko-austriackiej, pałac pełnił funkcję kwatery Naczelnego Wodza Wojska Polskiego, generała księcia Józefa Poniatowskiego. W 1817 roku Maltzan sprzedał majątek Michałowi Rydeckiemu z Warszawy. Po jego śmierci w 1824 roku dobra uległy zadłużeniu; w 1825 roku wystawiono na licytację wyposażenie pałacu, a w 1827 roku całość nabył Tadeusz Antoni hrabia Mostowski herbu Dołęga (1766–1842), minister Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji Królestwa Polskiego, senator-wojewoda.
Po śmierci Mostowskiego w 1842 roku majątek był dzierżawiony, a następnie w 1844 roku sprzedany Rozalii z Rozenthalów Kempner (ok. 1798–1881) wraz z synami Aleksandrem i Edwardem; współwłaścicielem był Seweryn hrabia Uruski. W 1862 roku dobra Wiązowna obejmowały 372 włóki, 22 morgi i 5 prętów (ok. 6262 ha) oraz pałac, zabudowania murowane z piwnicami, park z wiekowymi drzewami, ogród owocowy i oranżerię.
W wyniku licytacji za długi wobec Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w 1871 roku majątek nabył Franciszek Jaroszyński, a w 1880 roku – bracia Józef Jan i Karol Jan Szlenkierowie, którzy urządzili tu letnisko. Po parcelacji dóbr w latach siedemdziesiątych XIX wieku południową część z pałacem nabył Szymon Neuman (Nojman), bankier z Częstochowy, a część północna przeszła około 1890 roku w ręce rodziny Chrzanowskich, później Neumanów. W 1905 roku Szymon Neuman przeprowadził gruntowną przebudowę pałacu w stylu neorenesansowym i urządził w nim swoją letnią rezydencję. Zmarł 30 marca 1927 roku w Warszawie.
We wrześniu 1939 roku w pałacu mieściło się dowództwo Grupy Operacyjnej Kawalerii generała Władysława Andersa; stąd oddziały kawalerii przeprowadziły atak w kierunku Mińska Mazowieckiego i Kałuszyna. W latach 1942–1944 w obiekcie kwaterowali Niemcy nadzorujący budowę okolicznych fortyfikacji.
Sklep
Ogłoszenia
