Pałac w Iwnie

Iwno w XIV wieku należało do Grzymalitów, w XV wieku Tomickich, później do Iwińskich. W 1466 roku sąd polubowny skazał Iwińskiego na zapłacenie katedrze poznańskiej pół kamienia wosku za przechowywanie człowieka ekskomunikowanego. W XVII wieku Iwno należało do Cieleckich, potem do Ponińskich, w XVIII wieku do Krzyckich, w XIX do Mielżyńskich.

W 1939 roku Iwno było własnością Seweryny Mielżyńskiej. Majątek w 1926 roku liczył 1929 hektarów i miał gorzelnię, tartak, olejarnię, własną elektrownię, mleczarnię oraz cegielnię.

Pałac niezbyt harmonijny, ale wart uwagi ze względu na okazałość, ładne położenie i efektowną, wielką, sklepioną salę od ogrodu, poprzedzoną okazałym holem. Pałac ten został zbudowany w latach pięćdziesiątych XIX wieku dla Józefa Mielżyńskiego, być może według amatorskiego projektu jego kuzyna Seweryna Mielżyńskiego z Miłosławia, w stylu neorenesansowym, częstym w dobie panowania tak zwanego gustu włoskiego. Korpus główny połączony z bocznymi pawilonami skrzydłami-korytarzami.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Piotr Libicki, lata 90. XX w.