Pałac w Drzeczkowie

Miejscowość po raz pierwszy wspomniana w 1358 roku, kiedy należała do Andrzeja Drzeczkowskiego, burgrabiego pyzdrskiego. W drugiej połowie XV wieku i w wieku XVI własność Leszczyńskich, między innymi, w 1520 roku, Jana Leszczyńskiego, podkomorzego kaliskiego i starosty radziejowskiego. W 1772 roku Drzeczkowo nabył Adam Nieżychowski, szambelan królewski, który sprzedał je w 1791 roku Trzebińskim. Potem w rękach Objezierskich, a od 1861 roku do drugiej wojny światowej von Leesenów.

W 1939 roku Drzeczkowo stanowiło własność Niemca barona von Leesen. Majątek w 1926 roku liczył 1112 hektarów i miał gorzelnię oraz cegielnię.

Bardzo okazały pałac neogotycki z wysokimi sterczynami, gzymsami w formie krenelaży, z bardzo wysokim ryzalitem na osi robiącym wrażenie niemal gotyckiej wieży – naturalnie „przerobionej” w guście XIX wieku. Pałac piętrowy z kondygnacją mezzaninową i wyższym o kondygnację ryzalitem robi wrażenie bardzo wysokiego. Zbudowany w połowie XIX wieku zapewne dla Józefa Objezierskiego.

W parku stary dwór z lat siedemdziesiątych XVIII wieku zbudowany dla Adama Nieżychowskiego, parterowy, z piętrowym ryzalitem na osi, nakryty ładnym łamanym dachem polskim, przebudowany nieco w XIX wieku.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Tomasz Dębowiak, 2021 r., udostępniono na grupie na Facebooku Dwory i Pałace Polski