Dwór w Karwaczu, zbudowany w 1916 roku według projektu Zygmunta Solackiego dla Stefana Wodzińskiego, stanowi przykład siedziby średnio zamożnej rodziny ziemiańskiej. Prezentuje styl postklasycystyczny z naleciałościami eklektycznymi, wzorowany na XVIII-wiecznych dworach drobnej szlachty. Zastosowanie ponadczasowych form klasycystycznych – obecnych w polskiej architekturze rezydencjonalnej jeszcze w okresie międzywojennym – sprawia, że obiekt wizualnie sprawia wrażenie, jakby mógł powstać już na początku XIX wieku, w okresie największej świetności klasycyzmu. Jest murowany z cegły na zaprawie wapiennej, otynkowany, częściowo płytko podpiwniczony od strony wschodniej. Wzniesiono go jako parterowy z piętrową częścią środkową, obustronnie zryzalitowaną i zwieńczoną trójkątnym szczytem dwuspadowego dachu. Korpus główny nakryto niskim dachem czterospadowym, krytym pierwotnie w połowie eternitem falistym i układaną w romby blachą ocynkowaną (z zastosowaniem połaci trójpołaciowych, lukarn oraz kominów w jednej linii kalenicy). Od strony północnej do budynku przylega parterowa, nakryta dachem naczółkowym przybudówka (oficyna na planie kwadratu, znacznie cofnięta w stosunku do elewacji frontowej).
Wnętrze kryje stropy drewniane belkowe, otynkowane na trzcinie sufity oraz więźbę krokwiowo-jętkową. Układ pomieszczeń jest dwutraktowy, symetryczny i amfiladowy, z nieprzelotową sienią i jednobiegowymi drewnianymi schodami w hallu. Siedmioosiowa elewacja zachodnia (frontowa) ma w centrum podwójne, dwuskrzydłowe, sześciopolowe drzwi płycinowe flankowane oknami z półkoliście zakończonymi lufcikami oraz pseudopilastry niosące gzyms okalający. Na piętrze znajduje się balkon z drewnianym podestem na żeliwnych wspornikach i z żeliwną balustradą, ujęty w pseudopilastry podtrzymujące gzyms koronujący i trójkątny szczyt z tympanonem, w którym mieści się zamurowany oculus. Drugie wejście, ogrodowe, znajduje się w elewacji wschodniej.
Sklep
Ogłoszenia
