Oficyna dworska Bogate

Początkowo wieś Bogate stanowiła rodową siedzibę Bogackich. Jednym z najznamienitszych władców tutejszych dóbr z tego rodu był Mikołaj Wąż z Dobrzankowa, Bogatego i Żelechina Bogacki herbu Prawdzic, zwany Wężem, piastujący zaszczytne urzędy wojewody mazowieckiego (1469–1480), kasztelana czerskiego (1464–1469), chorążego czerskiego (1462) i chorążego ciechanowskiego (1451). Od 1563 roku majątek przeszedł we władanie rodu Narzymskich, wywodzących się z Narzymia w Prusach Książęcych, w których rękach pozostawał przez trzy wieki.

Kluczowym okresem dla rozwoju tutejszej rezydencji była druga połowa XVIII wieku, kiedy dobrami gospodarował Jakub Florian Narzymski herbu Dołęga (1690–1759), piastujący wiele urzędów, w tym m.in. stolnika zakroczymskiego, podkomorzego nurskiego, czy wojewody pomorskiego. Był poślubiony z Anną Hutten-Czapską herbu Leliwa, kasztelanką chełmińską. To właśnie z jego fundacji powstało w Bogatem niezwykle okazałe założenie pałacowe. Po nim majątek dziedziczył jego syn Stanisław Narzymski (1719–1779), kasztelan ciechanowski, a następnie brat Stanisława Jan. Z rodu tego wywodził się również biskup Antoni Narzymski (wspominany w źródłach w 1783 roku), sufragan pułtuski, który zapisał się w historii kunsztownym mecenatem nad wnętrzem tutejszego kościoła.

Ostatnim z rodu władającym majątkiem był syn Jana Józef Narzymski (1839–1872), utalentowany komediopisarz i prozaik, a w okresie zrywu narodowego członek rządu „czerwonych” podczas powstania styczniowego. Józef opuścił Bogate już w 1861 roku, angażując się w działalność narodową. Był on zarazem ostatnim przedstawicielem rodu na tutejszych włościach. W 1866 roku sprzedał rodzinne dobra Stanisławowi Światłowskiemu. Sam pisarz zmarł na gruźlicę w Jaworznie w 1872 roku i spoczął w Krakowie. Światłowski gospodarował w Bogatem przez 14 lat. Według danych z 1880 roku folwark liczył 975 mórg (w tym 587 mórg gruntów ornych), sama wieś zaś obejmowała 321 mórg, licząc 48 domów i 195 mieszkańców (dla porównania w 1827 r. odnotowano tu 30 domów i 223 mieszkańców). Funkcjonowała wówczas szkoła elementarna, młyn wodny oraz karczma, a parafia z zabytkowym kościołem skupiała 2680 wiernych. W tym samym 1880 roku majątek przeszedł w ręce Konstantego Jankowskiego. Po nim dobra przejął syn Metodiusz, a ponieważ małżeństwo nie doczekało się potomstwa, wdowa po nim, Bronisława Jankowska, przekazała dwór swojej kuzynce Irenie Kołakowskiej.

W 1827 roku wieś liczyła 30 domów i 223 mieszkańców, natomiast w 1880 roku znajdowały się tu 48 domy zamieszkane przez 195 osób. W tym okresie obszar wsi obejmował 321 mórg (w tym 200 mórg gruntów ornych), funkcjonowała szkoła elementarna, młyn wodny oraz karczma, a miejscowa parafia z XIV-wiecznym murowanym kościołem skupiała 2680 wiernych. Folwark w 1880 roku liczył 975 mórg (w tym 587 mórg gruntów ornych) i od tegoż roku stanowił własność Światłowskich, a w późniejszym okresie przeszedł w ręce Jankowskich.

Na początku XX wieku folwark uległ rozparcelowaniu. W tym samym czasie pałac po pożarze został rozebrany, a z dawnego założenia przetrwała jedynie oficyna. Park wraz z przyległymi gruntami o powierzchni 6 włók kupili Jankowscy, którzy następnie wyprzedali ten teren. W 1927 roku oficyna dworska wraz z fragmentem parku (powierzchnia 5 ha) została kupiona przez rodzinę Klickich, spokrewnioną z Jankowskimi. Kliccy pozostawali właścicielami tego obiektu również po zakończeniu II wojny światowej.