W 1874 roku majątek ziemski w Borkach obejmował powierzchnię 480 mórg i 255 prętów. W tamtym okresie należał do rodziny Szymańskich. W 1920 roku nowi właściciele – rodzina Dąbrowskich – zdecydowali się na podział dóbr, tworząc dwie odrębne kolonie: Borki A o areale 103 mórg i 156 prętów oraz Borki B o wielkości 104 mórg i 137 prętów.
W 1926 roku posiadłość znajdowała się w rękach trzech współwłaścicieli: Franciszka Rudasia, Aleksandra Woźniaka oraz Franciszka Woźniaka. Każdy z nich posiadał równą część majątku, wynoszącą po 58 hektarów. Trzy lata później, w 1929 roku, powierzchnia dóbr zmniejszyła się do 28 hektarów.
Dwór wzniesiono prawdopodobnie w drugiej połowie XIX wieku; wykonano go z czerwonej cegły. Jest on parterowy, podpiwniczony, z dachem dwuspadowym. W pierwotnej formie dwór był dłuższy, jednak zachodnia część budynku została z czasem rozebrana.