Dwór w Olesinie

Olesin aż do XIX wieku stanowił część dóbr rządowych z Dębego Wielkiego. W drugiej połowie XIX stulecia majątek znalazł się w rękach rosyjskiego oficera – pułkownika lub generała. Na początku XX wieku rozpoczął się proces parcelacji dóbr olesińskich.

W 1902 roku z majątku Olesin wydzielono część, która przyjęła nazwę Olesin Górny – własność Marii Walerii Komar-Gackiej. Kolejnym etapem przekształceń był rok 1910, kiedy to całość majątku zakupiło dwóch współwłaścicieli: budowniczy i pierwszy proboszcz kościoła w Dębem Wielkim Stanisław Zaremba oraz polski lekarz, laryngolog i ftyzjatra żydowskiego pochodzenia Stanisław Leopold Lubliner (1863–1937). Po rozwiązaniu spółki w 1913 roku Lubliner wyodrębnił z majątku kolonię o nazwie Silvana, która obejmowała tereny położone na wschód i południowy wschód od dworu. Jego żona, Eugenia Lubliner z domu Cohn (1869–1940), w latach 1915–1917 założyła tam szkołę z internatem. Eugenia była pedagogiem, działaczką społeczną i prekursorką pedagogiki specjalnej w Polsce.

Z głównego majątku została również wyłączona kolonia Andrzejów, należąca do Andrzeja Piotrkowicza, a następnie rozparcelowana na siedem działek.

W 1917 roku właścicielem pozostałej części Olesina wraz z folwarkiem i dworem został senator Jan Kazimierz Zagleniczny (1866–1931). W 1931 roku, wspólnie z żoną Eleonorą z domu Świderską (ok. 1860–?), przekazał majątek córce Irenie Maciejewiczowej, zastrzegając sobie i żonie prawo dożywotniego użytkowania dworu.

W 1941 roku córka Ireny, Jolanta Maciejewicz, poślubiła Jerzego Gruhanza, zarządcę folwarku Zofii Arkuszewskiej w Krubkach. Małżeństwo mieszkało we dworze w Olesinie aż do reformy rolnej w 1944 roku, kiedy to majątek został znacjonalizowany.