Dwór, wzniesiony około 1830 roku i później rozbudowany, jest parterowy, nakryty dachem naczółkowym, pierwotnie krytym gontem, a obecnie papą. Jego forma nawiązuje do tradycyjnej polskiej architektury dworskiej, charakteryzującej się klasycznym, symetrycznym układem bryły. Dwór jest drewniany, wzniesiony w konstrukcji wieńcowej, z bali łączonych na jaskółczy ogon. Pierwotnie posadowiony był na dębowej podwalinie wspieranej na kamieniach, później zastąpionej podmurówką betonową. Elewacje są w całości szalowane drewnem, z wyjątkiem służbówki w południowo-zachodniej części, która pozostała nieoszalowana. Szczyty dachu również zostały obite drewnem. Dwór wzniesiono na planie wydłużonego prostokąta, z przylegającym od zachodu budynkiem służbówki, również w kształcie prostokąta. Główne wejście znajdowało się od południa, umieszczone asymetrycznie w kierunku zachodnim. Od północy znajdowało się wejście kuchenne, również przesunięte w stronę wschodniego boku. Elewacje południowa i północna były siedmioosiowe, natomiast elewacje wschodnia i zachodnia – dwuosiowe.
Wyjątkowym elementem dworu są alkierze, które zwykle występowały w barokowych rezydencjach i powróciły do architektury rezydencjonalnej w ramach tzw. stylu polskiego na początku XX wieku. Ich obecność w budynku z pierwszej połowy XIX wieku była zatem nietypowa, co nadaje dworowi w Aleksandrówce unikalny charakter.
Sklep
Ogłoszenia
