Dwór w Gończycach

Gończyce wzmiankowane były w źródłach już w 1430 roku jako Ganczicze. Od 1457 roku pojawiają się regularnie, a ówczesnymi właścicielami byli Jan Klimunt i Indrzych z Gończyc. Dobra gończyckie składały się wówczas z wsi: Gończyce, Sokół i Chotynia.

W XVI wieku majątek należał do Ganeckich, Brzeskich i Sułkowskich. W 1698 roku pierwszy drewniany kościół we wsi ufundowała Anna z Walewiczów Sułowska, wdowa po Krzysztofie.

W XVIII wieku wieś należała do rodziny Grabowskich. W 1738 roku nieudanej próby lokacji miasta dokonał starosta trzebiatowski Franciszek Kazimierz Grabowski. Po nim właścicielem majątku został miecznik stężycki i wieluński Fabian (Florian) Grabowski, a od około 1783 roku wdowa po nim, Ewa z Szwerdfeldtów. Kolejnym właścicielem był Józef Grabowski. Zmarł on w 1837 roku i został pochowany w Gończycach. Ostatnią właścicielką z rodziny Grabowskich była Aleksandra, córka Józefa.

Następnie Gończyce znalazły się w posiadaniu rodziny Andrzeja Kiwerskiego. W 1854 roku został on pozbawiony majątku wyrokiem Polowego Audytoriatu za przestępstwo polityczne. Kolejnymi właścicielami zostali Marceli – powstaniec styczniowy – oraz Aleksandra Grajber (Greyber). Od 1867 roku majątek należał do Feliksa Boskiego, a następnie do Józefa Świderskiego.

W drugiej połowie XIX oraz w XX wieku majątek przeszedł w ręce Roszkowskich, w tym m.in. Idelfonsa Roszkowskiego (1835–1902), sędziego Kazimierza Roszkowskiego oraz Jerzego Roszkowskiego, który był ostatnim właścicielem Gończyc z tej rodziny. Grabowscy i Roszkowscy zostali pochowani na cmentarzu parafialnym w Gończycach.

W 1944 roku na terenie majątku znajdował się szpital polowy dla czerwonoarmistów.