Dwór w Starym Sielcu

Stary Sielec należał przez wieki do dóbr Jutrosin i dzielił ich los, będąc kolejno własnością: w wiekach od XIV do XVI Fryczów Jutrowskich, następnie Bnińskich i Malechowskich, w XVI i XVII Kołaczkowskich, Konarskich, Zborowskich, Sieniutów, na przełomie XVII i XVIII Leszczyńskich, w XVIII Ponińskich, Koźmińskich i Mielżyńskich, w XIX Potulickich i Czartoryskich. W posiadaniu tych ostatnich pozostawał aż do drugiej wojny światowej. Ostatni właściciel Starego Sielca książę Olgierd Czartoryski był kawalerem maltańskim i w okresie powojennym ambasadorem Zakonu Maltańskiego w Brazylii.

W 1939 roku Stary Sielec był własnością księcia Olgierda Czartoryskiego. Majątek w 1926 roku liczył 947 hektarów.

Najstarsza część to dwór z początków XIX wieku, parterowy, o ścianach dzielonych lizenami, z werandą na osi, na której taras. Ponad nim w dachu dwuokienna, obszerna wystawka. Dach czterospadowy. Do tego dworu przylegają skrzydła wybudowane w połowie XIX wieku z pomieszczeniami gospodarczymi oraz wybudowany w końcu XIX wieku obszerny, piętrowy dwór, nakryty dachem mansardowym.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Piotr Libicki, lata 90. XX w.