Pałac w Falmierowie

Falmierowo było zapewne gniazdem starej i możnej rodziny Grudzińskich. Tak w każdym razie interpretowany był zapis krzyżacki z 1413 roku „Krusche von Qualmerov”, co miałoby znaczyć Grudzińscy z Falmierowa. Jak pisał w 1650 roku Andrzej Karol Grudziński: „Kochane Falmierowo kupiło mi Złotowo, a Złotowo Łobżenicę, a za Łobżenicę kupiłem Radownicę” (Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich). Tak więc dobrze gospodarując, Grudzińscy kupowali dalsze majątki. W XIX i XX wieku Falmierowo należało do Niemców Rammów: w 1881 roku do Roberta, a w okresie międzywojennym do Hansa.

W 1930 roku Falmierowo było własnością Niemca Hansa Ramma. Majątek w 1926 roku liczył 1020 hektarów i miał gorzelnię.

Przez użycie czerwonej, nie tynkowanej cegły połączonej z jasnym detalem architektonicznym dwór w Falmierowie nawiązuje do renesansu północnego, jednak bez tej różnorodności form, jaką spotykamy w Napachaniu, Fabianowie czy Kobylnikach koło Szamotuł. Nie ma wieżyczek, wykuszy, szczytów, jest jedynie prosta, piętrowa bryła z ryzalitem na skraju elewacji frontowej, murowanym gankiem niosącym balkon i mniejszymi dobudówkami. Pałac nakryty dachem czterospadowym, zbudowany w drugiej połowie XIX wieku.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Sylwester Horoszko, 1998 r., karta biała, www.zabytek.pl