Pałac w Jarogniewicach

Jarogniewice są gniazdem Jarogniewskich herbu Orla, czyli Szaszor, w których rękach pozostawały od XIV po XVI wiek. Jan Jarogniewski wsławił się w latach 1382-1412 niezliczonymi procesami z sąsiadami, a także został skazany na grzywnę za fałszywe naganienie szlachectwa.

Pozywany był przez Żydów o zwrot pożyczek wraz z lichwą. Jarogniewscy dali początek rodzinom Chobienickich i Jaromirskich. W XVIII wieku Jarogniewice były własnością starej, średnio zamożnej rodziny wielkopolskiej Golińskich, a potem Sokolnickich. Od 1825 roku do drugiej wojny światowej pozostawały w rękach Żółtowskich, z których Jan i jego syn Stanisław otrzymali w 1840 roku tytuł hrabiów pod warunkiem utrzymania Jarogniewic.

W 1939 roku właścicielką Jarogniewic była hr. Maria Żółtowska. Majątek w 1926 roku liczył 862 hektary.

Obecnie w pałacu mieści się Dom Pomocy Społecznej.

Bardzo ładna, niezwykle proporcjonalna i posiadająca bardzo wiele wdzięku rezydencja, na którą składa się piętrowy pałac, z portykiem opartym na dwóch parach jońskich kolumn, nakryty czterospadowym dachem, dwie oficyny od frontu zamykające podjazd oraz ładny, jeden z najwcześniejszych w Wielkopolsce park angielski. Pałac wzniesiony został na miejscu starszego dworu w latach dziewięćdziesiątych XVIII wieku dla Celestyna Sokolnickiego, podstolego, a później podczaszego poznańskiego. Należy on do tej samej grupy pałaców klasycystycznych co nieco wcześniejszy pobliski Racot i nieco późniejszy Śmiełów. Obecny wygląd pałac zawdzięcza zarówno swemu pierwotnemu kształtowi, jak i późniejszym przebudowom, z których wcześniejsza, z lat siedemdziesiątych XIX wieku, połączyła korpus główny pałacu z oficynami. W 1893 roku Stanisław Borecki, architekt znany z wielu dzieł stylu narodowego, m.in. pałacu w Winnej Górze, przebudował pałac, zmieniając częściowo wnętrze i dekorację zewnętrzną oraz dodając między innymi lukarny. Fasadę ogrodową, jak zwykle znacznie skromniejszą, urozmaica jedynie trójboczny ryzalit sali balowej.

W 1904 roku oficyna północna otrzymała obecny, neobarokowy wygląd.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Piotr Libicki, lata 90-te XX w.