Pałac w Karczewie

Miejscowość wymieniana w źródłach od 1352 roku jako własność Karczewskich. Przed 1771 rokiem należała do Czapskich, następnie Mielżyńskich, a od 1852 roku Chłapowskich. W 1896 roku, wraz z ręką Florentyny Chłapowskiej, przeszła do Kęszyckich i pozostawała w ich rękach aż do drugiej wojny światowej.

W 1939 roku właścicielem Karczewa był Karol Kęszycki. Majątek w 1926 roku liczył 2056 hektarów i miał gorzelnię.

Klasycystyczny pałac z początku XIX wieku został radykalnie przebudowany i rozbudowany w 1908 roku przez Rogera Sławskiego, niezwykle uzdolnionego architekta gustującego w baroku i klasycyzmie, które specyficznie łączył – niemal zawsze z bardzo dobrym skutkiem – w tak zwany styl narodowy. Autor m.in. pałaców w Dłoni, Sielcu Starym oraz dworów w Dakowach Mokrych i Skoraszewicach. Rozbudowy dokonano dla ówczesnego właściciela Karczewa, Józefa Kęszyckiego, a polegała na dodaniu bocznych, parterowych skrzydeł oraz wieży w narożniku – dwukondygnacyjnej, dołem wielobocznej, górą okrągłej, nakrytej stożkowatym hełmem. Pierwotna część pałacu piętrowa, z pseudoryzalitem w fasadzie głównej zwieńczonym trójkątnym frontonem, podzielonym pilastrami i poprzedzonym rodzajem filarowego ganku niosącego balkon pierwszego piętra. Główna bryła również opilastrowana, nakryta dachem czterospadowym, części boczne dachami mansardowymi.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcia:

• Piotr Libicki, lata 90-te XX w.