Dwór w Gębicach

Gębice w XVIII wieku były własnością Radońskich. W 1808 roku kupił je od Radońskich Kazimierz Habdank-Paliszewski i w rękach tej rodziny pozostawały aż do drugiej wojny światowej. Od roku 1835 właścicielem Gębic był Leopold Habdank-Paliszewski, oficer w powstaniu listopadowym w 1831 roku, kawaler Virtuti Militari. Bogdan Habdank-Paliszewski (ur. 1920) i jego brat Bolesław (ur. 1922), synowie ostatniego właściciela Gębic Bolesława, obaj żołnierze AK, wzięci do niewoli w czasie powstania warszawskiego i wywiezieni do obozu w Litomierzycach zostali tam przez Niemców zamordowani, zapewne jeszcze pod koniec 1944 roku.

W roku 1939 Gębice były własnością Bolesława Habdank-Paliszewskiego. Majątek w 1926 roku liczył 547 hektarów i miał cegielnię.

Bez większych ambicji estetycznych, nie rzucający się w oczy, ale dość obszerny dwór zbudowany w drugiej połowie XVIII wieku dla Kazimierza Radońskiego. Bardzo znacznie przebudowywany w roku 1908 i później, zatracił dawne cechy stylowe. Pierwotnie parterowy, nadbudowany od frontu o piętro i rozbudowany o piętrowe skrzydła po obu stronach korpusu głównego. Niestety nie zawsze przy kolejnych przebudowach, które w siedzibach ziemiańskich były niemal regułą, dbano o zachowanie dobrych proporcji całej budowli. Tak też się stało w Gębicach.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Panek, 1981 r., www.zabytek.pl