♕Dwory i Pałace Polski: dwór Dąbie I historia i właściciele
Podziel się:

Zapoznaj się z historią dworu w Dąbiu

Przeczytaj więcej informacji o dworze w Dąbiu. Poznaj jego historię. Miłego czytania!

Historia

Zespół dworski w Dąbiu pochodzi z 1848 roku. Dwór jest murowany i otoczony pozostałościami parku o powierzchni 3 hektarów.

W 1930 roku majątek ziemski należał do Józefa Żylicza. W rękach rodziny Żyliczów dwór znajdował się do 1939 roku. Od 2005 roku właścicielem jest Juliusz Barański. Zespół dworski jest odrestaurowany.

Sam właściciel tak odpowiada na pytania o to dlaczego postanowił kupić dwór:

„Tak pięknie położonego ziemiańskiego dworu jak ten nigdzie nie spotkałem. Urzekła mnie ta okolica i ten stary park z rzeką. Jest piękna. I nie chodzi o to, że ma krystalicznie czystą wodę. Ona potrafi gadać jak górskie potoki. Ponadto krajobraz przypomina mi tereny podkrakowskie, rodzinne strony mojego dziadka. Po wygraniu przetargu w zimie 2005 roku podpisałem akt notarialny kupna tej posiadłości.”

O lochach znajdujących się pod dworem w Dąbiu krążą legendy, właściciel odniósł się również do nich:

„Miejscowi ludzie opowiadali mi legendy o tym, że lochy pod dworem coś ukrywają. Wszyscy mieli nadzieję, że może coś tam będzie. Spotkałem się nawet z prof. Żyliczem, żeby dowiedzieć się, jak jest naprawdę. Niestety, w tych lochach nic nie było. Usłyszałem tylko, że poprzedni właściciel ukrywał tam Żydów.”

Lochy zostały więc zasypane, zgodnie z projektem. Zarówno w dworze w Dąbiu jak i innych dworach ziemiańskich w okolicach takie lochy miały charakter obronny. Służyły one jako schronienie w czasie najazdów bądź grabieży.

Źródła wiedzy
  • Ryszard Bałabuch, Andrzej Łuczyński, Rezydencje magnackie i dwory szlacheckie Lubelszczyzny, cz. 3, powiaty: chełmski, krasnostawski, lubelski, świdnicki, Powiśle-Dęblin 2011.
  • Barbara Niedźwiedź, Rozmowa z właścicielem dworu w Dąbiu [w:] Panorama Źółkiewska, Nr 2(9), 2011 r.
  • www.teatrnn.pl (materiały udostępnione za zgodą autorów strony).
  • Karty adresowe z gminnej ewidencji zabytków.

Tekst: Andrzej Łuczyński, korekta: Nina Herzberg-Zielezińska, zdjęcia: Andrzej Łuczyński, 2010 r.