Pałac w Klęce

Klęka posiadająca średniowieczną metrykę od 1840 roku była w rękach Hermanna Kennemanna, a później von Jouanne’ów, bardzo bogatej niemieckiej rodziny wielkich właścicieli ziemskich w Wielkopolsce.

W roku 1939 Klęka była własnością Maksymiliana von Jouanne. Majątek w 1926 roku liczył 1518 hektarów i miał gorzelnię.

Okazały, efektowny, neorenesansowy pałac o palladiańskiej centralnej koncepcji, wybudowany w latach siedemdziesiątych XIX wieku dla wielkiego posiadacza ziemskiego, jednego z twórców antypolskiej Hakaty, Hermanna Kennemanna. Skomplikowana bryła o centralnym założeniu została urozmaicona ryzalitami, wykuszami oraz okazałą trójarkadową loggią, a także potężną, ośmioboczną wieżą, wystającą znacznie ponad poziom płaskiego dachu z latarnią oświetlającą klatkę schodową. Całość, niezależnie od renesansowo-palladiańskich wspomnień jest bardzo niemiecka, czy ściślej berlińska. Wśród szeregu niemieckich siedzib ziemiańskich tego czasu, którym twórcy nadawali formę wzorowaną na berlińskich willach, a dekoracją nawiązywali do renesansu, pałac w Klęce zajmuje czołowe miejsce. Zawdzięcza to niewątpliwie kunsztom architekta i budowniczych – doskonałym proporcjom i wzorowemu wykonaniu detalu. Na początku XX wieku dobudowano obszerne skrzydło, które nieco psuje proporcję całości. Jednakże ujednolicona dekoracja zaciera różnice między częścią starszą a młodszą.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Piotr Libicki, lata 90. XX w.