Pałac w Jabłonowie

Jabłonowo występuje w dokumentach co najmniej od 1403 roku. Od lat osiemdziesiątych XIX wieku – może wcześniej – i aż do drugiej wojny światowej było w rękach niemieckiej rodziny Kegel, zwanej też von Scharnweber-Kegel.

W 1930 roku właścicielem Jabłonowa był Niemiec Walter von Scharnweber-Kegel. Majątek w 1926 roku liczył 1958 hektarów, miał gorzelnię i cegielnię.

Pierwotny pałac w Jabłonowie należał do grupy niewielkich dworów klasycystycznych, parterowych, z niewielkimi wystawkami na osi, nakrytych dachami dwuspadowymi lub naczółkowymi, w przeciwieństwie do nakrywanych dachami łamanymi polskimi dworów barokowych. Do tak ukształtowanego pierwotnego pałacu, pochodzącego z początku XIX wieku, dobudowano około 1880 roku obszerne skrzydło składające się z okazałego trzykondygnacyjnego ryzalitu zwieńczonego trójkątnym frontonem i części piętrowej. Kolejna przebudowa dodała do już i tak rozbudowanej rezydencji nową, boczną, dwuwieżową fasadę, przypominającą fasady kościołów romańskich. Wszystko razem stworzyło rozległą budowlę, która – jak na tę nieprawdopodobną mieszaninę stylów – wypadła stosunkowo harmonijnie.

Okazałe stylowe budynki gospodarcze w najbliższym sąsiedztwie.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Piotr Libicki, lata 90. XX w.