Dwór w Dakowach Mokrych

Posiadający bardzo dużo wdzięku parterowy dwór, z półokrągłym kolumnowym gankiem na osi fasady i obszernymi piętrowymi skrzydłami-ryzalitami, nakryty dachem dwuspadowym. Dwór, choć zbudowany został około 1880 roku dla Bolesława Potockiego z Będlewa, dzisiejszy swój wygląd zawdzięcza radykalnej rozbudowie z lat 1912-1913 dokonanej bardzo fortunnie przez architekta Rogera Sławskiego dla Macieja Mielżyńskiego i jego żony Felicji, córki Bolesława Potockiego z Będlewa.

Dakowy Mokre były w XIV wieku gniazdem Dakowskich. Od początku XVI wieku należały do Chociszewskich, później do Niegolewskich i Raczyńskich, w końcu do Bolesława Potockiego, ordynata na Będlewie. Po ślubie Macieja Mielżyńskiego z Felicją Potocką Dakowy Mokre stały się ich siedzibą. W tym czasie Maciej Mielżyński – jedna z piękniejszych postaci historii Polski XX wieku, aktywny społecznie i politycznie na wielu polach, poseł do Parlamentu Rzeszy, zaangażowany w przywrócenie społeczeństwa śląskiego sprawie polskiej – sprzedał własny majątek Chobienice, przeznaczając uzyskane środki na cele patriotyczne, a osiadłszy w Dakowach Mokrych, stał się smutnym bohaterem jednego z bardziej znanych romansowych dramatów początków XX wieku. Tu, w Dakowach Mokrych, w nocy z 19 na 20 grudnia 1913 roku zastrzelił swą żonę Felicję oraz kuzyna Adolfa Miączyńskiego, podejrzewając ich o romans. Jednakże w czasach, gdy pojęcie honoru bywało jeszcze znane, ława przysięgłych sądu powiatowego w Międzychodzie uniewinniła Macieja Mielżyńskiego, uznając, że działał w jego obronie. Walczył później w pierwszej wojnie światowej, w wojnie 1920 roku, był naczelnym dowódcą III powstania śląskiego w 1921 roku.

W roku 1939 właścicielami Daków Mokrych był syn Macieja Mielżyńskiego Karol Mielżyński i jego siostra Aniela Zygmuntowa Ostrowska. Majątek w 1926 roku liczył 2436 hektarów wraz z należącymi doń folwarkami i miał gorzelnię.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcia: Monika Banasiak, 2020