Niepozorny, parterowy dwór w Górznie, o prostym, wydłużonym rzucie prostokątnym, został wzniesiony najprawdopodobniej pod koniec XVII lub na początku XVIII wieku. Jest drewniany, obmurowany cegłą i otynkowany, podpiwniczony, rozplanowany w układzie dwutraktowym, dziewięcioosiowy. Zwrócony jest frontem ku południu. Pierwotnie wpisywał się w stylistykę baroku, lecz z czasem, zwłaszcza po licznych przekształceniach, zatracił cechy stylowe i zyskał uproszczoną formę klasycystyczną.
O pierwotnym charakterze rezydencji świadczą m.in. dwa narożne ryzality od strony ogrodowej (dziś już nieistniejące), które dodawały całości lekkości i symetrii. Niestety w wyniku remontu przeprowadzonego w latach 1959–1960 usunięto ryzality, przekształcono dach z łamanego polskiego na prosty dwuspadowy (dziś kryty blachą) oraz wybito dodatkowe
wejścia, co znacznie wpłynęło na zmianę kompozycji budynku. Frontowy ganek – sionka – został dobudowany około połowy XIX wieku. Ujęty w narożach klasycznymi pilastrami toskańskimi i zwieńczony trójkątnym szczytem stanowi obecnie główną dominantę architektoniczną fasady.
W bezpośrednim sąsiedztwie dworu znajduje się niezwykle ciekawa neogotycka oficyna, wzniesiona około 1840 roku dla rodziny Wilkońskich. W jej architekturze dominuje zameczkowy sztafaż – lizeny przechodzące w sterczyny-wieżyczki, blankowania oraz pseudomachikuły – wszystko to nadaje budynkowi charakter historyzujący, mający imitować „starożytność”. W efekcie oficyna, choć młodsza, sprawia wrażenie starszej niż dwór.
Barokowy, dwukondygnacyjny spichlerz o konstrukcji zrębowej wzniesiono w XVII wieku. Charakterystycznym elementem są podcienia na profilowanych słupach z arkadami oraz naroża ozdobione drewnianym boniowaniem. Wnętrze z belkowanymi stropami mieści schody po stronie wschodniej. Uwagę zwracają eliptyczne okienka wycięte bezpośrednio w belkach oraz profilowany gzyms. Całość wieńczy gontowy dach czterospadowy.
Sklep
Ogłoszenia
