♕Dwory i Pałace Polski: pałac Czerniki I historia i właściciele
Podziel się:

Zapoznaj się z historią pałacu w Czernikach

Przeczytaj więcej informacji o pałacu w Czernikach. Poznaj jego historię. Miłego czytania!

Historia

Gmina Stara Kiszewa znajduje się na obszarze na którym przenikają się dwie kultury kaszubska i kociewska. Czerniki (jego dawne nazwy to: Sternekow, Czirnkow, Czirnikau, Czernichowo, Gr. Czernikau i KI. Czernikau) są najstarszą wsią w gminie. W 1258 roku książę pomorski Sambor II zapisał wieś cystersom z Pogódek, którzy później przenieśli się do Pelplina. Założona została na prawie polskim, jednakże w 1432 roku za zgodą opata pelplińskiego Piotra Hönigfelda przeniesiono ją na prawo chełmińskie. W 1583 roku pałac w Czernikach jest już wymieniany. Od 1781 roku, po zniesieniu klasztoru przekazany został na wieczystą dzierżawę dziedziczną. W 1789 roku istniał już królewski folwark i karczma. W 1885 roku obszar dworski obejmował 625 ha obszaru, 143 mieszkańców, w 1910 roku 476 ha obszaru, budynków mieszkalnych 14, mieszkańców 16. Od 1903 roku majątek należał do Maxa Neumanna. Po częściowym podziale folwarku w Czernikach i całkowitym folwarku w Małych Czernikach powstała osada Czerniki. W 1912 roku dzierżawcą pozostałej część folwarku w Czernikach w dalszym ciągu był Max Neumann, po nim Strachanowski aż do 1939 roku. W drugiej połowie lat trzydziestych XX wieku folwark i osada w Czernikach należały do powiatu kościerskiego, gminy Stara Kiszewa i gromady Pałubin, parafia katolicka w Starych Polaszkach, ewangelicka w Pogódkach.

Pałac jest budowlą częściowo parterową, częściowo piętrową. Wybudowano go na planie prostokąta z wieżyczką od północnego-wschodu. Przykrywa go dwuspadowy dach.
Obecnie znajduje się w ruinie i otoczony jest zaniedbanym parkiem krajobrazowym.

Źródła wiedzy
  • Czernichowo alias ''Czerniki'', [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 823.
  • Gminny program opieki nad zabytkami dla gminy Stara Kiszewa na lata 2016-2019, Stara Kiszewa, 2015 r.

Tekst: Patrycja Grygoruk, zdjęcia: Michał Piotrowski, 2020 r.(udostępniono za zgodą autora)