Historia dworu w Dylewie
Dylew był gniazdem rodziny Dylewskich herbu Kościesza. W 1354 roku książę mazowiecki Ziemowit nadał prawo niemieckie dla Dylewa, które było własnością: Jana, Wita i Mieszka Dylewskich. W 1430 roku dziedzicem był Jan Słęka.
W 1674 roku majątek należał do Maksymiliana i Eustachego Słonków. W 1827 roku dobra dylewskie składały się z folwarków Dylew i Wodziczna o łącznej powierzchni 1897 mórg.
W 1837 roku, po zmarłym w 1825 roku właścicielu majątku Leonie Józefie Kaplińskim, otworzył się spadek. Później właścicielami byli Jackowscy, w tym Tomasz Jackowski (1798-1866). Tomasz oprócz Dylewa nabył w powiecie grójeckim także: Borowe, Promnę i Wodziczną. Jego syn z pierwszego małżeństwa z Elżbietą z Łazińskich herbu Jelita (1802-1837), Karol Florian (urodzony w 1830 roku) odziedziczył Dylew i Wodziczną. W okresie międzywojennym Dylew należał do Jerzego Jackowskiego.
W czasie okupacji niemieckiej dwór w Dylewie był schronieniem dla wielu osób. Przebywał w nim profesor doktor Roman Andrzejewski, wraz ze swoją matką i siostrą, który w czasie groźnej zimy w 1940 roku był zaproszony przez Jackowskich na wikt i opierunek.
Po 1945 roku dwór został mocno zdewastowany. Przeznaczono go na mieszkania. W latach 90. XX wieku obiekt zakupił pianista Marek Drewnowski i wyremontował. Od tego momentu miejsce to stało się jednym z najważniejszych punktów na jego prywatnej mapie. W latach dziewięćdziesiątych organizował tu niezwykłe Happeningi Muzyczne, które przyciągały artystów o międzynarodowej renomie i publiczność spragnioną kultury na najwyższym poziomie. Dwór rozbrzmiewał muzyką Chopina, Scarlattiego i wielu współczesnych kompozytorów, a Dylew na chwilę stał się małą stolicą sztuki. Obecnie dwór jest nadal w rękach prywatnych.
Dwór jest jednym z oryginalniejszych na Mazowszu, a to ze względu na jego niedokończoną formę. Został zbudowany w okresie międzywojennym XX wieku dla Jackowskich. Budowa dworu nie została jednak nigdy ukończona. Istniejący dziś obiekt, stanowi ⅔ planowanej budowli. Dwór jest budynkiem parterowym i posiada mieszkalne poddasze. Wymurowano go z cegły i zbudowano na planie prostokąta. Zawiera cechy baroku i klasycyzmu. Część środkową – zachodnią z wejściem głównym, zdobi czterokolumnowy portyk, wspierający szczyt. W narożu dworu znajduje się ośmioboczny alkierz, zwieńczony spiczastym dachem pokrytym dachówką ceramiczną typu karpiówka, ułożoną w tzw. „rybią łuskę”. Cały dwór nakryty jest dachem krytym dachówką ceramiczną zakładkową.
Fragment przewodnika Dwory i pałace Mazowsza: powiat grójecki, wyd. II, 2026 r., Nina Herzberg-Zielezińska
Data publikacji artykułu:
Sklep
Ogłoszenia










