Kobylin wymieniany jest po raz pierwszy w księgach czerskich w 1407 i 1409 roku. Kobylin był gniazdem rodowym kilku polskich rodzin szlacheckich: Kobylińskich herbu Prus I, Kobylińskich vel Kobylskich herbu Przerowa i Kobylskich herbu Kościesza. W 1442 roku bracia Mikołaj, Jan i Pełka Kobylscy herbu Kościesza uzyskali od księcia Bolesława Mazowieckiego przywilej dla Kobylina. W 1444 roku bracia dokonali podziału dóbr, a Kobylin przypadł Mikołajowi. W 1564 roku wzmiankowano w Kobylinie: Stanisława, Mikołaja i Walentego, którzy płacili podatki z części posiadanych dóbr. W połowie XVII majątek uległ rozdrobnieniu w wyniku podziałów, m.in. posagowych. Częściowo dobra były w posiadaniu także innych rodzin.
W 1783 roku właścicielem majątku Kobylin był podskarbi koronny marszałka sejmu rozbiorowego 1773 roku, wielki zdrajca książę Adam Poniński (1732-1798). Do 1817 roku Kobylin należał do Ciszewskich herbu Zadora, w tym do Jana Ciszewskiego, a potem do Stefana Ciszewskiego. Od niego majątek w 1817 roku nabył Stanisław Suffczyński herbu Szeliga (1766-1819). Po jego śmierci dobra odziedziczyła żona Marianna z Kozłowskich (około 1775-1827), z pierwszego małżeństwa Hipolitowa Lemańska. Po jej śmierci w 1827 roku majątek przeszedł na dzieci Suffczyńskiego z jego pierwszego małżeństwa i syna z drugiego małżeństwa. Do 1829 roku całe rodzeństwo spłacił Stanisław Suffczyński Jr., który został wówczas jedynym właścicielem Kobylina. W 1847 roku majątek kupił polski lekarz Maurycy Wolff (1798-1861), po nim w 1852 roku polski bankier, inwestor i finansista żydowskiego pochodzenia Leopold Kronenberg (1812-1878). Ten z kolei odsprzedał majątek w 1854 roku poprzedniemu właścicielowi – Maurycemu Wolffowi, który jeszcze w tym samym roku sprzedał go swojemu krewnemu, lekarzowi Augustowi Wolffowi. W 1859 roku dobra przeszły w ręce Wincentego Słubickiego herbu Rola (1834-1884), w 1861 roku należały do kupca i obywatela ziemskiego Mejera Bersona (1787-1873), a od 1862 roku do Bernarda Kaftala. Od 1874 roku majątek był w posiadaniu Konstantego Łączyńskiego, a potem Stefana Łączyńskiego.
Od 1881 roku Kobylin należał do Leona Zaleskiego. Dwa lata później majątek odziedziczyły po nim jego córki Ludmiła i Maria. One sprzedały dobra w 1897 roku Bronisławowi Rudnickiemu. Był on ich właścicielem do 1909 roku. Od 1921 roku posiadaczką majątku była wdowa po Bronisławie Helena Rudnicka z Andrychiewiczów. Kolejnym właścicielem został hrabia Włodzimierz Jerzy Dąbski (1887-1941), od którego majątek kupiła w 1928 roku baronowa Maria Kąsinowska (1879-1946). W 1930 roku zaciągnęła pożyczkę w Państwowym Banku Rolnym na melioracje. Jednak na hipotece Kobylina ciążyła już pożyczka od Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie, zaczerpnięta przez poprzednich właścicieli oraz inne sumy zabezpieczone przez drobniejszych wierzycieli. Marii Kęsinowskiej groziła przymusowa licytacja majątku, jednak udało jej się go jakoś uratować i wytrwać w nim jeszcze do 1936 roku. Wówczas podjęła decyzję, aby sprzedać majątek Jerzemu Zdzisławowi Wickenhagenowi.
W 1939 roku majątek kupiła Luciana Frassati-Gawrońska (1902-2007), żona polskiego dyplomaty II RP, ambasadora w Wiedniu Jana Gawrońskiego (1892-1983). Luciana Frassati-Gawrońska współpracowała z polskim podziemiem w początkach okupacji. Wywiozła z Polski żonę generała Władysława Sikorskiego, w 1940 roku współdziałała w zwolnieniu z obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego. W konsekwencji Kobylin został zarekwirowany przez Niemców, a ona musiała uciekać do Włoch. Pałac stał się siedzibą Kreishauptmanna powiatu grójeckiego, doktora praw Wernera Zimmermanna. Na kamiennych kominkach pojawiły się monogramy „nowego właściciela” – WZ i data – 1940 rok.
Sklep
Ogłoszenia
