Dwór w Grobicach

Wieś Grobice została po raz pierwszy odnotowana w dokumentach w 1476 roku. Była rodową siedzibą Grobickich herbu Trąby. Jan z Grobic otrzymał przywilej dla wsi od księcia Konrada, a po nim ziemie te dziedziczyli jego potomkowie. W 1673 roku Grobice należały do Andrzeja Boskiego, starosty chroślińskiego. W 1777 roku majątek, wraz z pobliskim Pęcławem i innymi wsiami, został nadany Janowi Bakałowiczowi herbu własnego. Bakałowicz, wojskowy inżynier i kartograf, cieszył się zaufaniem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, który zlecił mu wykonanie mapy Królestwa. W 1781 roku Bakałowicz zrezygnował z nadania majątku Grobice.

W XVIII wieku Grobice przeszły na własność kościelną, a w XIX i XX wieku wielokrotnie zmieniały właścicieli. Były wśród nich osoby różnego pochodzenia – żydowskiego, niemieckiego i polskiego. W 1866 roku właścicielem Grobic był Maurycy Blum, współwłaściciel warszawskiej cukrowni. Powiększył majątek Żelazna, w skład którego wchodziły wówczas wsie: Rososz, Rososzka, Dobiecin, Karczunek o kolejne – Widok, Pęcław i opisywane Grobice. Razem majątek miał powierzchnię około 12 500 mórg i uchodził za jeden z największych w powiecie grójeckim.

Następnym właścicielem Grobic był Lejzer Blas, który w 1897 roku sprzedał majątek Stanisławowi Przybyłce. Kolejnym posiadaczem został obywatel ziemski Michał Ludwik Chmielewski (ok. 1850-1903), a po jego śmierci w 1905 roku – jego żona, Wanda Stefania Chmielewska z domu Schoenfeld (ok. 1858-1937). W 1909 roku Grobice przeszły w ręce Józefa Wilforta, a w tym samym roku Otmara von Erdmana i Lejba Moszkowicza Blanka. Od 1921 roku właścicielem był Aleksander Kawiński, a później Józef Karwiński. W 1923 roku współwłaścicielem majątku został Józef Cieślak, a w 1927 roku Ludwik Robaszewski. W 1928 roku współwłaścicielką była Joanna Strauholt.