Pałac Czarnocin

Wieś była wzmiankowana już w 1324 roku, gdy w starych dokumentach został wymieniony Hannus z Czarnocina. Następnie należała do rodziny Strzela – właścicieli wolnego wójtostwa w Leśnicy, a potem do kolejnych gospodarzy pobliskich Strzelec Wielkich (dziś Opolskich). Czarnocin od zawsze słynął z otaczających go lasów. Nazywano go Górnośląską Szwajcarią ze względu na osobliwości naturalne oraz korzystne położenie wśród niezliczonych wzgórz, pagórków no i pięknych lasów bukowych. A wówczas jeszcze obfitowało we wszelką zwierzynę, więc na potrzeby gości hrabiowie wystawili tzw. Pałacyk Myśliwski, który służył im jako miejsce odpoczynku oraz prezentacji upolowanej zwierzyny. Po II wojnie światowej pałacyk wykorzystywany był przez mieszkańców jako miejsce zabaw i spotkań. Następnie, po przebudowach, służył przez jakiś czas jako mieszkanie leśniczego. Trzydzieści lat temu, po ostatniej przebudowie i wymianie dachu, dawny pałac myśliwski hrabiów nie przypomina już nawet tego, czym był kiedyś, a jest po prostu zwykłym budynkiem mieszkalnym. I tylko dawne zdjęcia, pocztówki oraz historia nie pozwolą na to, by zapomnieć, że w tych okolicach bawiły kiedyś wielkie rody, a także o tym, że niedaleko pałacu Hipolit Renard tak
nieszczęśliwie postrzelił się w trakcie polowania, że zmarł kilka godzin później. W 1855 roku ożenił się z Laurą hrabiną Henkel von Donnersmarck, córką hrabiego Hugona. Małżeństwo nie trwało jednak długo, gdyż jego kres nastąpił 7 października tego samego roku. Dzień przed polowaniem w wąwozach od rana do wieczora zalegała mgła. Drugiego dnia słońce przedarło się w końcu przez chmury. Na miejsce polowania zajechał żółty powóz myśliwski, w którym siedziała sama śmietanka towarzyska Górnego Śląska. Byli tam Andreas Renard, Hugo Henckel von Donnersmarck oraz hrabia von Saurma-Jeltsch. W drugim powozie przyjechał m.in. drugi syn hrabiego, Hipolit wraz z żoną Laurą. W czasie oczekiwania na nagonkę Hipolit oddał strzelbę jednemu ze strzelców stojących za nim. I tu pojawia się niezgodność w relacjach, gdyż różni świadkowie twierdzili, że hrabia sam przewiesił ją za plecy. Potem żartował i całował się ze swoją siedzącą na krzesełku żoną. W pewnym momencie padł strzał i zraniony w głowę Hipolit upadł bez przytomności na ziemię. Towarzystwo zamarło w bezruchu, lecz ten stan trwał zaledwie chwilę. Rozpaczliwie rzucono się hrabiemu na ratunek, a omdlałą Laurę zabrano z miejsca nieszczęścia. Zaniesiony do pałacu myśliwskiego Hipolit na krótko odzyskał przytomność, jednak stracił wzrok. Jego żona była przy nim do końca. Zmarł po chwili, bez szans na ratunek. Jak potem twierdzili świadkowie, hrabia powiesił strzelbę wokół szyi i sam się zastrzelił. W miejscu gdzie doszło do tragedii zrozpaczony ojciec wystawił kamienny pomnik z napisem Filio – zdrobnieniem imienia zmarłego syna. Młodego hrabiego pochowano w mauzoleum nieopodal strzeleckiego zamku.

Tekst: Marek Gaworski, Zamki i pałace województwa opolskiego, Strzelce Opolskie 2023
Zdjęcia: Marek Gaworski