Pałac w Dębowej Łęce

Około 1845 roku zapewne architekt Fryderyk August Stüler, lub ktoś z jego kręgu, wzniósł dla Aleksandra Brodowskiego, radcy Ziemstwa Kredytowego, neorenesansowy pałac w Dębowej Łęce, zasadniczo piętrowy o dość skomplikowanej, asymetrycznej bryle z wieżą w narożu, nakryty dachami dwuspadowymi. Pałac został częściowo przebudowany w końcu XIX wieku.

Dębowa Łęka była niegdyś gniazdem Dębołęckich herbu Prawdzic, i zapewne to z tych Dębołęckich pochodził żyjący pod koniec XVI i w pierwszej połowie XVII wieku, zmarły około 1646 roku, franciszkanin Wojciech Dębołęcki, mnich, żołnierz, zawadiaka, kompozytor, pamiętnikarz w stylu Paska, komisarz Bractwa Żołnierki Chrześcijańskiej do wykupywania jeńców z rąk pohańców, podejrzany o sprzeniewierzenie funduszów mu powierzonych, optymistyczny historyk, starający się w dziele Wywód Jedynowładnego państwa świata wykazać, że „Polacy czyli Scytowie są narodem wybranym, pierwszym wśród wszystkich narodów świata, do którego niegdyś należało panowanie nad światem i do którego niezadługo ono wróci”. Dębołęcki był wzorowym i nieprzejednanym tępicielem heretyków. Później Dębowa Łęka należała do Ossowskich, a w wieku XIX do Brodowskich. Przed 1881 rokiem przeszła w ręce niemieckie. Po roku 1918 nie znalazła się we wskrzeszonej Polsce. W granice Polski powróciła po 1945 roku.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcia udostępnił: Jerzy Dubiel, www.zamkilubuskie.pl