Pałac w Dąbrówce Wielkopolskiej

Do specyficznie rozumianej architektury renesansowej uciekł się architekt niemiecki Fryderyk August Stüler. Wzniesiony przez niego w latach 1856-1859 dla księcia von Schwarzenau pałac nie nawiązuje ani do renesansu włoskiego z jego prostymi bryłami i wyraźnymi liniami horyzontalnymi jak pałace z lat około 1870 w Biedrusku, Dusinie czy Iłówcu, ani też do renesansu północnego w wersji zastosowanej w Napachaniu czy w Kobylnikach. W Dąbrówce architekt dość swobodnie przetworzył formy tych renesansowych realizacji, których twórcy na północ od Alp w wieku XVI nie mogli się rozstać ze wspomnieniem średniowiecznego zamku obronnego, czego wyrazem są narożne wieże nie spełniające już żadnej obronnej roli w wygodnej rezydencji sybaryty epoki odrodzenia. Stüler mógł znaleźć wiele tego przykładów w całej renesansowej Europie, od pałacu we francuskim Chambord po zamek w polskim Ogrodzieńcu. Okazała bryła korpusu głównego z czterema wieżami na narożach, z oknami wykuszowymi obu kondygnacji, z niezbyt okazałym głównym wejściem zamkniętym półkoliście, nad którym balkon pierwszego piętra i wystawka dachowa powyżej. Korpus główny nakryty dachem czterospadowym, wieże – wysokimi dachami ośmiobocznymi.

Dąbrówka Wielkopolska do rozbiorów należała do Polski. W XIX wieku własność książąt von Schwarzenau. Po roku 1918 utracona, by powrócić w granice Polski po 1945 roku.

Tekst: Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2002.
Zdjęcie: Piotr Libicki, lata 90. XX w.